เสิ่นจืออี้ในชาติก่อนเป็นพนักงานดูแลแพลตฟอร์มออนไลน์ เคยเรียนรู้หลักการหนึ่งเอาไว้
หากคำตอบของปัญหาใดดูง่ายเกินไป มีหวังว่าคำตอบนั้นจะผิดเป็นส่วนใหญ่
หากผู้ร้ายคือหลิวตาอิ้งจริง นางจะสวมชุดสีเหลืองอ่อนโผล่หน้าโจ่งแจ้งเช่นนี้หรือ?
ผู้ที่คิดจะกำจัดศัตรูให้สิ้นซากจริง ๆ จะทำตัวโดดเด่นขนาดนั้นหรือ?
หรือว่านางไม่กลัวสิ่งใดเลย หรือผู้ร้ายที่แท้จริงเป็นคนอื่น?
เสิ่นจืออี้หาคำตอบไม่ได้
นางยัง unfamiliar กับวังหลังแห่งนี้เกินไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจ
คนที่ผลักนางลงน้ำ ไม่ว่าจะเป็นหลิวตาอิ้งหรือคนอื่น จะต้องลงมือมากกว่าหนึ่งครั้งแน่นอน
ตราบใดที่นางยังอยู่ในวังหลังนี้ ตราบใดที่นางยังเป็นที่หมายตาของฮ่องเต้ มือคู่นั้นที่ทาเล็บสีชมพูจะต้องกลับมาอีก
นางจะค่อย ๆ สืบหาตัวคนผู้นั้นให้ได้
......
เวลาเดียวกัน ณ พระตำหนักด้านข้างฉู่ซิวกง
หลิวตาอิ้งนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร อาหารเย็นวางอยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่แตะตะเกียบแม้แต่ครั้งเดียว
อาหารเย็นลงแล้ว คราบน้ำมันจับตัวเป็นฝ้าอยู่บนผิวหน้า ดูแล้วก็หมดความอยากอาหาร
นางเท้าคาง คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม ความทุกข์บนใบหน้าหนามืดราวกับหมึกที่ละลายไม่จาง
หวังฉางไจ้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม โต๊ะอาหารตรงหน้าก็มีอาหารเย็นเช่นกัน แต่นางกินอย่างสุขุมเยือกเย็น ตะเกียบยกขึ้นลงอย่างสง่างามไม่เร่งรีบ
นางเข้าวังเมื่อปีที่แล้ว ก่อนหน้าหลิวตาอิ้งหนึ่งปี ฐานะตระกูลไม่สูงไม่ต่ำ รูปร่างหน้าตาไม่เด่นไม่ด้อย ในวังหลังจึงเป็นดั่งหยดน้ำตกลงสู่ทะเล ไม่กระเพื่อมแม้สักระลอก