ยามนี้ ในโถงหลักของตำหนักคุนหนิง ผู้คนมาถึงกันหลายคนแล้ว
เมื่อเสิ่นจืออี้ยืนอยู่นอกประตูโถง เสียงหัวเราะพูดคุยที่ดังมาจากด้านในก็ลอดผ่านม่านประตูเข้ามาให้ได้ยินอย่างชัดเจน
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ปี้เถาก็เปิดม่านประตูให้นาง นางยกเท้าก้าวเข้าไป
เสียงภายในโถงเงียบลงชั่วขณะเมื่อเห็นนาง
แล้วก็ครึกครื้นยิ่งขึ้นกว่าเดิม
เสิ่นจืออี้หลุบตามุ่งตรงไปยังตำแหน่งของตนแล้วยืนนิ่ง ไม่รีบเงยหน้าขึ้น
แม้นางจะเป็นคนแรกที่ได้เข้าห้องบรรทม แต่ฐานะของนางต่ำต้อยที่สุด ในโถงนี้นางแทบจะอยู่ท้ายแถว
นางสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาจากทั่วทุกสารทิศ ดั่งเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงร่างของนางอย่างละเอียดถี่ถ้วน
"โอ้ย คนนี้คือเสิ่นตาอิ้งนั่นหรือ"
เสียงแจ๋วแหววดังมาจากทางซ้าย พร้อมกับความเหยียดหยามที่ไม่ปิดบัง
เสิ่นจืออิ้หันไปมองเล็กน้อย ผู้พูดเป็นหญิงสาววัยเยาว์สวมชุดสีเหลืองอ่อน ใบหน้างดงาม มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยราวกับยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
นางสนมหลายคนที่อยู่ข้างๆ ต่างก็มองตามมาด้วย สายตาล้วนมีความหมายไม่ต่างกัน
"ได้ยินว่าบิดาของนางเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านต้าเหอ?"
อีกเสียงหนึ่งพูดขึ้นต่อ คราวนี้มาจากทางขวา: "ข้าไม่ได้ยินผิดใช่หรือไม่ ผู้ใหญ่บ้าน?"
"นั่นมันก็แค่เด็กบ้านนอกที่มาจากหมู่บ้านไม่ใช่หรือ?"
หลายคนยกมือปิดปากหัวเราะ เสียงหัวเราะไม่ดังนัก แต่พอให้ทุกคนในโถงได้ยินชัดเจน
เสิ่นจืออี้ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเรียบเฉยดั่งไม่ได้ยินอะไร
"อะไรนะ? บิดาของเสิ่นตาอิ้งเป็นเพียงผู้ใหญ่บ้านเล็กๆ เท่านั้นหรือ" หญิงสาวชุดเหลืองอ่อนผู้นั้นเอ่ยปากอีกครั้ง คราวนี้จงใจเร่งเสียงให้ดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าต้องการให้คนจำนวนมากขึ้นได้ยิน