ห้องโถงด้านข้าง นางกำนัลสาวน้อยผู้มาแจ้งข่าวดีวิ่งรีรี่เข้ามา ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
ยามนั้นนางยังมิทันได้เห็นปรากฏการณ์บนฟ้า การเข้าไปแจ้งข่าวดีแด่ฮองเฮาย่อมเป็นไปตามธรรมเนียม
“ถวายพระพรฮองเฮา ถวายพระพรกุ้ยเฟย!” นางกำนัลน้อยคุกเข่าลงคำนับ “กุ้ยเหรินถางคลอดพระธิดาโดยสวัสดิภาพ ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี!”
ภายในห้องโถงด้านข้างเงียบงันไปชั่วขณะ
มือของฮองเฮาที่ถือถ้วยชา ลอยค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มบนพระพักตร์แข็งทื่อ
“แม่ลูก……ปลอดภัย?” ฮองเฮาทรงทวนคำสี่คำนั้นซ้ำ ๆ ราวกับมิได้ยินเข้าใจ “เจ้าว่าอะไรนะ?”
นางกำนัลน้อยเงยหน้าขึ้น เอ่ยซ้ำด้วยความประหม่า “กุ้ยเหรินถางประสูติพระธิดาองค์น้อย แม่ลูกปลอดภัยดี”
ถ้วยชาส่งเสียงกระทบดังเปราะ
ฮองเฮาทรงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ แรงมากกว่าปกติเล็กน้อย น้ำชากระฉอกกระเด็นใส่พระหัตถ์ แต่พระนางมิได้ทรงใส่พระทัย
“พระธิดา?”
กุ้ยเฟย ‘ตึง’ ทรงลุกขึ้นยืน ฉุดเก้าอี้ถอยหลังจนเกิดเสียงดังลั่น “เสิ่นจืออี้คลอดอะไรนะ!”
นางกำนัลน้อยตกใจตัวสั่น เสียงสั่นระริก “คือ……คือพระธิดาองค์น้อย……”
“อะไรนะ?!” น้ำเสียงของกุ้ยเฟยพลันแหลมสูงขึ้น
นางวางแผนมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพียงใด!
นางวางแผนหลายชั้นเพื่อจะลงมือยามเสิ่นจืออี้คลอดพระโอรส ไม่ว่าจะปลิดชีพเสิ่นจืออี้ หรือชิงเด็กน้อยมา
นางถึงกับติดต่อบิดาไว้ล่วงหน้าแล้ว หากเป็นพระโอรส นางจะให้บิดาร่วมกดดันฮ่องเต้ เพื่อขอเด็กมาเลี้ยงในนามของนาง นางไร้บุตรชาย จึงพอจะอ้างเหตุผลได้โดยชอบธรรม
แต่บัดนี้เล่า?
พระธิดา?
มีอะไรให้แย่งชิงในตัวเจ้าหญิงน้อยกันเล่า?!
กุ้ยเฟยราวกับถูกดูดพลังจนสิ้น ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้
ฮองเฮานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พระพักตร์ก็มิได้สู้ดีนัก