คนผู้นั้นถูกพบในถ้ำหินเทียมในสวนหยกราชวัง ไท่เถียนน้อยวิ่งไปมาระหว่างตำหนักฉางชุนและห้องเครื่องฝ่ายพระราชวังอยู่หลายเที่ยว ในที่สุดก็พบร่างที่ขดตัวซ่อนอยู่หลังภูเขาจำลอง
ไท่เถียนหลายคนกรูกันขึ้นไป ลากเสี่ยวหลานจื่อ จากในถ้ำหินออกมา แล้วบิดแขนกดตัวไปยังตำหนักฉางชุน
จ้าวเฉวียนอันนั่งอยู่หัวแถวในห้องโถงด้านข้าง มองดูเสี่ยวหลานจื่อ ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
ไท่เถียนผู้นี้อายุยังน้อย ยี่สิบต้นๆ หน้าตาขาวสะอาด ดูท่าทางเหมือนคนซื่อสัตย์
จ้าวเฉวียนอันจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยๆ เอ่ยปาก เสียงไม่ดังไม่เบา: "เสี่ยวหลานจื่อ เจ้าทำงานในห้องเครื่องฝ่ายพระราชวังมากี่ปีแล้ว?"
เสี่ยวหลานจื่อ ก้มหน้า เสียงอู้อี้: "ทูลท่านอ๋อง สามปีแล้ว"
"สามปี ไม่สั้นแล้ว" จ้าวเฉวียนอันยกถ้วยชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง วางลง "เช่นนั้นข้าถามเจ้า อาหารที่ส่งมาที่ตำหนักฉางชุนวันนี้ ใครสั่งให้เจ้าส่ง?"
เสี่ยวหลานจื่อ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แล้วก็ปิดลง
ไท่เถียนน้อยสองคนยืนอยู่ข้างหลังเสี่ยวหลานจื่อ จ้องเขาอยู่คนละข้าง
จ้าวเฉวียนอันไม่เร่งรีบ รออยู่เช่นนั้น ดั่งแมวที่เฝ้าอยู่ริมน้ำ รอให้ปลาลอยขึ้นมาเอง
รอนานเท่าใดไม่รู้ ในที่สุดเสี่ยวหลานจื่อ ก็เอ่ยปาก แต่เสียงของเขาต่ำมาก ต่ำจนแทบไม่ได้ยิน: "เป็น...เป็นหัวหน้างานหลิวในห้องเครื่องฝ่ายพระราชวังสั่งให้ส่ง"
"หัวหน้างานหลิว?" คิ้วของจ้าวเฉวียนอันขมวดเล็กน้อย เขารู้จักหัวหน้างานหลิว คนผู้นั้นทำงานในห้องเครื่องฝ่ายพระราชวังมาสิบกว่าปี เป็นไท่เถียนแก่ที่ซื่อสัตย์และไม่คิดร้าย ดูไม่เหมือนคนที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้
"นำตัวหัวหน้างานหลิวมาสอบถาม" จ้าวเฉวียนอันสั่งการ
ไท่เถียนน้อยคนหนึ่งวิ่งออกไป ไม่นาน หัวหน้างานหลิวก็เดินเข้ามา
เขาพอเข้ามาก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอ: "เสี่ยวหลานจื่อ เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! เช้าวันนี้ข้าลาไม่ได้อยู่ เจ้ากลับมาป้ายสีข้าเช่นนี้!"
ศีรษะของเสี่ยวหลานจื่อ ก้มลงต่ำลงอีก คางแทบจะจรดหน้าอก
ระฆังเตือนภัยในใจจ้าวเฉวียนอันดังขึ้น กว่าจะทันได้เอ่ยปาก เสี่ยวหลานจื่อ ก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของเขาซีดเผือดผิดปกติภายใต้แสงเทียน มุมปากมีรอยยิ้มที่จ้าวเฉวียนอันดูไม่ออก