"ฝ่าบาท ไทเฮาทรงเชิญเสด็จไปฉันเช้าพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวเฉวียนอันทูลอย่างระมัดระวัง
เขาไม่รู้ว่าหมอตี้ห้าได้กล่าวสิ่งใดเมื่อวาน ทำให้ฝ่าบาททรงพระอารมณ์ตกต่ำอย่างยิ่ง
ถึงขนาดไม่ทรงเข้าเฝ้าในเช้านี้ ทรงนั่งอยู่เพียงลำพังในพระตำหนัก ไม่ทรงมีพระราชดำรัสใด
โชคดีที่ไทเฮาทรงส่งคนมาทูลเชิญ
หวังว่าไทเฮาจะทรงปลอบพระทัยได้บ้าง
หลี่เสวียนตู้ทรงรู้สึกพระองค์ ตรัสว่า "เช่นนั้นก็ไปเถิด"
......
ตำหนักโซวคัง
ไทเฮาประทับอยู่หน้าพระแท่นที่จัดสำรับ พระยาคงจะเย็นลงบ้างแล้ว
ทรงรออยู่เนิ่นนาน จึงได้ยินเสียงฝีพระบาทดังมาจากนอกพระตำหนัก
หลี่เสวียนตู้เสด็จเข้ามา พระพักตร์ซีดเซียว ใต้พระเนตรคล้ำ เขาพระองค์ดูเหมือนถูกบางสิ่งดูดพลังหยางไปจนหมดสิ้น แม้ฉลองพระองค์คลุมมังกรก็ยังดูหลวมโพรก
"เสด็จแม่ ลูกมาคารวะ" หลี่เสวียนตู้ทรงคำนับครั้งหนึ่ง พระสุรเสียงอ่อนแรง
ไทเฮาทอดพระเนตรเขาแล้ว ทรงรู้สึกเจ็บปวดพระทัย ทรงกวักพระหัตถ์แล้วตรัส "รีบมานั่งใกล้ๆ นี่เป็นอะไรไป เมื่อคืนไม่ได้บรรทมอีกหรือ"
หลี่เสวียนตู้ส่ายพระพักตร์ ไม่ตรัสสิ่งใด ประทับลงข้างๆ ไทเฮา ทรงยกชามข้าวต้มขึ้นเสวยหนึ่งคำ แล้ววางลง ราวกับเสวยอะไรก็ไม่รู้รส
ไทเฮาไม่ทรงถามอีก ทรงหยิบตะเกียบคีบหมูเชอร์รีกับมันเทศวางใส่จานเบื้องหน้าเขา พระสุรเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อย ราวกับพูดคุยเรื่องทั่วไป "เมื่อวานซืนอัยเจียไปที่ตำหนักฉางชุนเพื่อเยี่ยมหมิงจู๋ตัวน้อย เด็กคนนั้นยิ่งน่ารักขึ้นเรื่อยๆ ขาวอวบอ้วน เห็นใครก็ยิ้ม น่ารักจริงๆ"
"เจี๋ยหยูถังก็ดูเหมาะสมและมีมารยาท เลี้ยงดูเด็กดีมาก"
"ฝ่าบาท อัยเจียอยากถามว่า เหตุใดจึงกักบริเวณนาง"
"นางเป็นมารดาขององค์หญิง เป็นสนมเพียงคนเดียวในวังหลังที่มีพระโอรสธิดา การกระทำเช่นนี้ของเจ้า มิทำให้นางเจี๋ยหยูถังเสียหน้าไปหรือ"