เสิ่นจืออี้อบอุ่นใจยิ่งนัก องค์ไทเฮาทรงเมตตานางเป็นอย่างยิ่งจริง ๆ
นางคารวะหนึ่งครั้ง "หม่อมฉันขอขอบพระทัยองค์ไทเฮาที่ทรงพระกรุณา วันใดวันหนึ่งหม่อมฉันจะไปขอบพระทัยถึงตำหนักโซวคังด้วยตนเอง"
มารดานางกำนัลเยียนกล่าวคำสุภาพอีกสองสามประโยค แล้วก็พาไท่เถียนน้อยจากไป
เสิ่นจืออี้ปล่อยให้มารดาเอี๊ยบดวนไปส่ง ที่ตำหนักโซวคังทั้งสองคนสนิทสนมกันมานาน ไม่ได้พบกันนานเช่นนี้ ย่อมมีเรื่องต้องพูดคุยกันมากมาย
ส่วนปี้เถากับชิงลั่วก็หยิบของในหีบออกมาทีละชิ้น เก็บรักษาอย่างระมัดระวัง
"องค์ไทเฮาทรงเมตตาท่านมากจริง ๆ" ปี้เถาอุทานด้วยความซาบซึ้ง
เสิ่นจืออี้ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร
องค์ไทเฮาเมตตานาง ไม่ได้เพราะตัวนางเพียงอย่างเดียว ที่สำคัญเพราะหมิงจู๋กับเด็กในท้องนี้ต่างหาก
แต่ขอเพียงองค์ไทเฮาอยู่ข้างนาง ชีวิตนางในวังก็ย่อมสุขสบาย
อีกทั้งองค์ไทเฮาทรงรอบรู้ทุกเรื่อง ทรงพระทัยกว้าง วางพระองค์ง่าย ๆ แม้แต่ยังทรงต่อว่าฮ่องเต้เพื่อนางด้วยซ้ำ
เพียงเท่านี้ เสิ่นจืออี้ก็เต็มใจที่จะเข้าเฝ้าองค์ไทเฮาให้บ่อยครั้ง
"ปี้เถา ชิงลั่ว เรียกทุกคนมาที่ห้องโถงใหญ่" เสิ่นจืออี้จัดแจงชายเสื้อ นั่งลงบนตั่งอย่างสง่างาม
ปี้เถารับคำ แล้วหมุนตัวเดินออกไป
ไม่นานนัก นางกำนัลและไท่เถียนทั้งหลายของตำหนักหย่งโซวก็มายืนเรียงรายเต็มลานอย่างเป็นระเบียบ
ตำหนักหย่งโซวมีไท่เถียนน้อยเพิ่มมาสี่คน นางกำนัลชั้นผู้น้อยสองคน รวมกับปี้เถา ชิงลั่ว พี่เลี้ยงสามคน และนางกำนัลไท่เถียนชั้นสองชั้นผู้น้อยที่เคยปรนนิบัติที่ตำหนักฉางชุน รวมแล้วประมาณยี่สิบเศษคน