“เสี่ยวซี เธอไม่ได้หูแว่ว”
หนิงซีตั้งใจจะปัดมือใหญ่บนไหล่ออก แต่มือขวาเพิ่งยกขึ้นก็เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน เธอตกใจจนสะดุ้ง ร่างบางเซถลา ล้มลงในอ้อมกอดของอเย่ฝานทันที
“เย่ฝาน คนนี้คือ…”
“แม่ของฉัน”
“…”
พอได้ยินคำตอบ หนิงซีแทบสลบไป
เธอรีบยืนตัวตรง จะร้องไห้ก็ไม่ใช่ จะยิ้มก็ไม่ใช่ ก้มตัวคำนับเย่เสียนหนึ่งครั้ง “อา…อา…อา อา อา สวัสดีค่ะ หนูเป็นเพื่อนร่วมชั้นของอเย่ฝาน หนูชื่อหนิงซี ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
“อาดีใจที่ได้เจอเธอเช่นกัน”
เมื่อเย่เสียนมองเห็นหน้าตาของหนิงซีชัด ดวงตาแทบถลนออกมานอกเบ้า
ตอนนี้เธออยากสบถคำหยาบออกมาเหลือเกิน
ให้ตายสิ!
มันยอดไปแล้ว ยอดเยี่ยมจริง ๆ!!
ลูกชายไม่ปริปากบอกสักคำ หาลูกสะใภ้ที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้มาให้เธอได้ มันสุดยอดเกินไปแล้ว!!!
เย่เสียนส่งสายตาไม่พอใจให้ลูกชาย “เสี่ยวฝาน เธอยังยืนอยู่ทำไม? ยังไม่รีบพาหนิงซีเข้ามานั่งข้างในอีก”
“ครับ”
เย่ฝานพยักหน้าเงียบ ๆ สังเกตเห็นแววตาเป็นประกายของแม่แล้ว เขาอดปวดหัวไม่ได้ ทำได้เพียงหวังว่าแม่จะทำตัวปกติหน่อย อย่าทำให้หนิงซีกลัว
หนิงซีโบกมือน้อย ๆ ไม่หยุด ยิ้มขอโทษ “คือว่า…อา ตอนแรกหนูไม่รู้ว่าอามาที่นครหลวง หนูรู้ว่าอาคงมีเรื่องมากมายอยากคุยกับเย่ฝาน หนูไม่รบกวนดีกว่า”
พูดจบก็หมุนตัวเตรียมเผ่นหนี แต่ยังไม่ทันลงมือ ข้อมือก็ถูกจับเสียก่อน
“เย่ฝาน เธอทำอะไรน่ะ รีบปล่อยมือเลย”