"แล้วก็ เมื่อกี้ดูเหมือนเธอจะจูงมือกับอวี่ฝาน..."
"..."
ริมฝีปากแดงระเรื่อของหญิงสาวเผยอออกเล็กน้อย ใบหน้างามที่แดงระเรื่ออยู่แล้วจากการวิ่งอย่างหนัก บัดนี้ผลิบานราวกับดอกกุหลาบที่เบ่งบานในพริบตา
"ลุงจวง คุณ...คุณ..."
หนิงซีอยากจะปฏิเสธเหลือเกิน แต่เมื่อคำพูดมาถึงปากกลับเอ่ยออกไปไม่ได้เลย
เธอน่ะ โกหกไม่เป็น!!!
"อะแฮ่ม—"
ในจังหวะนั้น อวี่ฝานที่ยืนอยู่ข้างหนิงซีก็เอ่ยขึ้น "ลุงจวงต้องมองผิดแน่"
"ผมกับหนิงซีเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดา จะจูงมือกันได้ยังไง?"
โกหกไม่เป็น? งั้นไม่เป็นไร ให้เขาจัดการเอง!
"..."
เมื่อได้ยินสามคำว่า 'ลุงจวง' จวงลี่ถึงกับหนังตากระตุกหนัก ใบหน้าเรียบเฉยพูดว่า "อย่าเรียกลุง ฉันไม่ใช่ลุงของนาย"
น้ำเสียงเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
อวี่ฝานก็ไม่โกรธ ยิ้มร่าเริงพลางพูดว่า "พี่ เมื่อกี้พี่ต้องมองผิดแน่"
"..."
ในชั่วขณะนั้น จวงลี่อยากจะด่าใครสักคนจริง ๆ
แต่หนิงซียังอยู่ เขาต้องระวังคำพูดและการกระทำของตัวเอง
ที่จริงจะมองผิดหรือไม่ แล้วเขาจะไม่รู้ได้ยังไง?
สองคนนั้นจูงมือกันอยู่!
ช่างอยากจะอัดเจ้าหนูนี่ให้สักตั้ง!!!
หนิงซีขึงตาใส่อวี่ฝาน ในแววตาแฝงแววตำหนิเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลถามว่า "นายเรียกอะไรเพี้ยน ๆ ?"
เธอเรียกว่าลุง แต่อวี่ฝานเรียกว่าพี่?
เท่ากับเขามีรุ่นพี่กว่าเธอหนึ่งชั้น นี่มันเอาเปรียบเธอชัด ๆ!
อวี่ฝานเกาหัว ยิ้มสดใสดั่งแสงอาทิตย์ "ล้อเล่นน่ะ อย่าคิดมาก อย่าคิดมาก"
"ซ่า..."
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เทกระหน่ำ ฝนเม็ดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองตกลงมาอย่างหนักและเร็ว
"ฉึก!"
อวี่ฝานไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นมากันเหนือหัวหนิงซี แล้วรีบเปิดประตูรถ ผลักเธอเข้าไปด้านใน
"คุณซีน้อย วันนี้ไม่ต้องเอาใบสอบกลับแล้ว กลับบ้านก่อนเถอะ"
พูดจบ เขาปิดประตูรถ หันหลังวิ่งตรงไปยังประตูหมู่บ้าน