หลานซีเขม้นมองหนิงเซี่ยงเทียนแล้วกล่าวว่า "ฉันไปดูหน่อยว่าป้าหวางทำกับข้าวเสร็จหรือยัง พ่อลูกคุยกันตามสบายนะ"
ทิ้งประโยคนั้นไว้ เธอก็หมุนตัวขึ้นชั้นบน เงาร่างแผ่วเบาเจือกลิ่นอายกระอักกระอ่วน
"อะแฮ่ม!"
หนิงเซี่ยงเทียนยังดีหน่อย เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กวักมือเรียกลูกสาวแล้วพูดว่า "คุณซีน้อย วันนี้ไปสอบมาเป็นยังไงบ้าง"
"ก็ดีทีเดียวค่ะ"
นึกย้อนไปถึงการสอบวันนี้ ในดวงตาของหนิงซีมีรอยยิ้มบางเบา
การติวหนังสือแบบเจาะจงของอเย่ฝานให้ผลดีจนน่าตกใจ ตอนสอบวิทยาศาสตร์รวมนั้น โจทย์ฟิสิกส์ที่เคยยากสุดๆ กลับดูง่ายขึ้นถนัดตา
เพราะอย่างนี้ ตอนเลิกเรียนช่วงบ่าย เย่ฝานจึงบอกว่าจะให้ของสิ่งหนึ่งกับเธอ เธอถึงตอบตกลงทันที
"อ้อ?"
พอเห็นท่าทางลูกสาว หนิงเซี่ยงเทียนก็ยิ้ม "นานๆ ทีจะเห็นหนูร่าเริงอย่างนี้ ดูท่าคงสอบได้ดีทีเดียว"
วางกระเป๋าลง หนิงซีนั่งลงบนโซฟา คล้องแขนบิดาไว้เบาๆ
เธอสบตากองข้อสอบบนโต๊ะน้ำชา รอยยิ้มเป็นลักยิ้มสองข้างแก้ม
"คุณพ่อคะ ถึงพ่อจะอยากติวหนังสือให้หนูสอบเอนท์ด้วยกัน แต่เรื่องสำคัญยังต้องอาศัยลูกสาวตัวเองนะคะ ถ้าตรงไหนไม่เข้าใจเรื่องเรียน หนูจะไม่เกรงใจคุณพ่อหรอกค่ะ"
"ปกติงานพ่อยุ่งจะตาย แทบไม่มีโอกาสได้พัก อย่าต้องเหนื่อยนักเลย"
"เด็กโง่เอ๊ย พูดอะไรเหลวไหล"
หนิงเซี่ยงเทียนแววตาเปี่ยมรัก ลูบศีรษะเล็กๆ ของลูกสาว "อยู่กับเจ้าหญิงน้อยของพ่อ จะทำอะไรก็ไม่เหนื่อยหรอก"