"ฉันไม่หนี..."
เมื่อได้ยินสามคำนี้ เย่ฝานก็ไม่พูดอะไร ปล่อยมือจากหนิงซี
ในดวงตาของหนิงซีแวบผ่านความประหลาดใจ เธอถามเสียงเบา "นายไม่กลัวว่าฉันจะหนีเหรอ?"
"ไม่กลัว"
เย่ฝานส่ายหัว แล้วพูดว่า "มากับฉันเถอะ จะไม่เสียเวลานายมากนักหรอก"
พูดจบ ก็ก้าวเดินไปทางประตูใหญ่ของตำหนักหยกขาว
หนิงซีหันหลังไปมองรถที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร แล้วก็มองแผ่นหลังของอเย่ฝาน ย่ำเท้าน้อยๆ เบาๆ ทีหนึ่ง
บนใบหน้างามของเธอมีทั้งความลังเลและความขัดแย้ง แต่สุดท้ายก็เดินตามไป
เธอ ไม่เคยโกหกใคร
และเย่ฝานก็รู้ดีถึงข้อนี้ จึงวางใจได้ถึงเพียงนี้
เย่ฝานเดินไม่เร็ว ไม่นานหนิงซีก็เดินเคียงข้างไปกับเขา
ทั้งสองมาถึงอาคารสาม ปีนขึ้นไปถึงชั้นสี่ หนิงซีก็เหนื่อยหอบเล็กน้อย
ปกติเธอไม่ค่อยออกกำลังกาย แทบจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการเรียน
ปีนตึก?
ไม่ใช่แค่น้อยครั้ง แต่ในความทรงจำของเธอแทบไม่เคยเลย
เย่ฝานหยุดเดิน ปลดกระเป๋านักเรียนด้านหลังลง จับสายสะพายข้างหนึ่งแล้วยื่นอีกข้างให้หนิงซี "จับไว้ ฉันพานายขึ้นไป"
หนิงซีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือน้อยๆ จับสายสะพายกระเป๋าไว้เบาๆ
มาถึงชั้นหก
เย่ฝานหยิบกุญแจเปิดประตู
ในจังหวะที่ประตูเปิดออก หนิงซีก็เชื่อสนิทใจว่าเย่ฝานไม่ได้โกหกเธอ
เธอยืนอยู่หน้าประตู ไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไป
เย่ฝานหันมามอง เห็นหนิงซีไม่ยอมเข้ามา ก็ยิ้มแล้วถามว่า "กลัวเหรอ?"
"ไม่ใช่กลัว"