"กริ๊งงง!"
ก่อนเสียงออดเรียนจะดังขึ้น หนิงซีก็กลับมาถึงห้องเรียน
เธอไม่ได้พูดอะไรกับเย่ฝาน ดวงตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่ข้อสอบฟิสิกส์ตรงหน้า ในใจรู้สึกสับสนอยู่บ้าง
ข้อสอบที่เต็มไปด้วยคำอธิบายประกอบที่เขียนไว้อย่างละเอียดนั้น ทำให้เธอนิ่งเงียบไป
ถ้าว่ากันตามจริงแล้ว เย่ฝานนั้นต่างจากเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ
ผู้ชายคนอื่นเวลามองเธอ ในแววตาล้วนแฝงไปด้วยความร้อนแรงบางอย่าง
แต่เย่ฝานไม่ใช่แบบนั้น เวลาที่เขามองเธอ แววตาของเขานั้นใสสะอาด และบางครั้งก็แสดงออกถึงความเอ็นดูออกมาบ้าง
เหมือนกับมองลูกสาวของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น...
ตรงจุดนี้เองที่ทำให้หนิงซีรู้สึกงุนงง เธอกับเย่ฝานเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน ทำไมถึงมีความรู้สึกเช่นนี้ได้?
อาจ... เป็นเพราะเธอคิดมากไปเองกระมัง!
ช่วงเลิกเรียนตอนบ่าย เมื่อเทียบกับวันก่อน ๆ แล้ว ในโรงเรียนดูเงียบเหงาลงไปบ้าง
เพราะเป็นวันเสาร์ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่งและสองจึงได้หยุดเรียน เหลือเพียงนักเรียนชั้นปีที่สามเท่านั้นที่ยังคงต้องดิ้นรนเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เมื่ออากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น ต้นหลิวริมถนนหน้าประตูโรงเรียนก็ผลิยอดอ่อนออกมา สีเขียวอ่อน ๆ ประดับประดาโลกมนุษย์
เย่ฝานยืนอยู่ข้างต้นหลิวตรงทางเข้า สายตาของเขากวาดไปมาตรงประตูโรงเรียน
เมื่อนักเรียนจำนวนมากเดินจากไป หน้าประตูโรงเรียนก็ค่อย ๆ ดูเงียบเหงาลง อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร
หลังจากที่ได้ทำความรู้จักกับหนิงซีในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เด็กสาวคนนี้ไม่ชอบความวุ่นวาย โดยปกติหลังเลิกเรียน เธอมักจะออกช้ากว่าคนอื่นห้าหกนาทีเสมอ หลังจากหลีกเลี่ยงช่วงเวลาที่มีคนพลุกพล่านที่สุดแล้ว เธอถึงจะออกจากห้องเรียน