"วางใจเถอะ เธอสู้คุณไม่ได้หรอก!"
มองตรงหน้าหนุ่มน้อยเย่ฝานที่เต็มไปด้วยความจริงจัง ใบหน้าของเด็กสาวผู้มีผิวพรรณใสดุจหยก แต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่อดุจจันทร์แรกขึ้น
คนคนนี้ เหตุใดจึงมั่นใจในตัวเธอยิ่งกว่าที่เธอมั่นใจในตัวเองเสียอีก?
อีกอย่าง...
เมื่อครู่ เหมือนเขาจะลูบหัวฉัน~~~
อ๊าาา——
นี่มันในห้องเรียนนะ...แอะ! ถึงไม่อยู่ในห้องเรียนก็ไม่ได้!!!
"ทำไม?"
"เพราะว่า..."
เย่ฝานยิ้ม รอยยิ้มสดใสดุจจันทรากลางใจ "เพราะว่าเธอมีฉันไง"
คำพูดที่ชวนให้คิดฝันเช่นนี้ ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กสาวยิ่งแดงเรื่อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเขินอาย
"ฉะ...ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ฉันถามนายว่าทำไมถึง...ถึง...ลูบหัวฉัน"
"..."
"แฮ่ม!"
แววตาเย่ฝานฉายแววเก้อเขิน แต่มันก็เพียงชั่วพริบตา
วินาทีต่อมา เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กระพริบตาปริบๆ ใบหน้าไม่แดง น้ำเสียงไม่สั่น พูดว่า "มีด้วยเหรอ? หรือว่าเธอเห็นภาพหลอน?"
"เมื่อกี้ฉันไม่ได้ลูบหัวเธอนะ!"
"ไม่มีเหรอ?"
หนิงซีกระพริบตา ใบหน้าขาวผุดผาดเต็มไปด้วยความสงสัย
เมื่อกี้ชัดๆ ว่าลูบแล้ว!
หรือว่า...
ตัวเองเห็นภาพหลอน?
นึกถึงเมื่อคืนทำข้อสอบจนดึกดื่น เด็กสาวเกิดความคิดประหลาดยอมรับข้อเท็จจริงนี้
อาจเป็นภาพหลอนจริงๆ
สมแล้ว อดหลับอดนอนไม่ได้จริงๆ!
"เอ่อ...ขอโทษด้วย ฉันคงจำผิดไปเอง"
เย่ฝานเกือบหลุดขำ หัวไหล่กระตุกเล็กน้อย แววตาเปี่ยมรอยยิ้ม แต่ปกปิดไว้ไม่อยู่
ไร้เดียงสา น่ารักเกินไปแล้ว!
เด็กคนนี้เกิดมาเพราะความน่ารักงั้นเหรอ?
"คุณซีน้อย ฉันขอออกไปข้างนอกก่อนได้ไหม?"
เย่ฝานกลัวหนิงซีเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายเสียงเบา "คุณอย่าคิดมาก ฉันไม่ได้ไม่ช่วยติวโจทย์ แต่...คนเราก็ต้องมีธุระส่วนตัวบ้าง"