ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อหลินเต๋อเจียงเอ่ยปากเตือนให้ส่งข้อสอบ แทบทุกคนบนใบหน้าต่างเผยสีหน้าไม่เต็มใจ
เพราะยังทำไม่เสร็จ...
แม้แต่หนิงซีก็เป็นเช่นนั้น ดวงตาคู่สวยจับจ้องข้อสอบที่ถูกเก็บไป ขนตายาวกะพริบปริบอย่างจนใจ
เมื่อเห็นดังนั้น เย่ฝานจึงปลอบโยน "ไม่เป็นไรนะ แค่การทดสอบธรรมดาครั้งหนึ่งเท่านั้น"
"ฉัน..."
"ฉันทำได้แค่สี่ข้อเอง เวลาน้อยเกินไป ถ้าให้อีกสิบนาทีก็คงดี"
น้ำเสียงของเด็กสาวแฝงความน้อยใจเล็กน้อย
เย่ฝานเอียงคอมองหนิงซีใช้ปากกาจิ้มลงบนโต๊ะทีละที ลึกๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เด็กคนนี้นะ...
ยังคงใส่ใจคะแนนมากขนาดนี้
บนแท่นบรรยาย
หลินเต๋อเจียงวางข้อสอบแต่ละแผ่นอย่างเป็นระเบียบ หยิบปากกาขึ้นมา แล้วเหมือนนึกอะไรได้ จึงเงยหน้าพูดกับนักเรียน "คุยกันได้ แต่เสียงอย่าดังเกินไป ไม่งั้นจะรบกวนอาจารย์ตรวจข้อสอบ เดี๋ยวตรวจให้ผิด พวกเธออย่ามาโทษอาจารย์ล่ะ"
"ฮ่าๆ—"
คำพูดเพียงประโยคเดียว ก็ทำให้บรรยากาศเงียบงันในห้องเรียนเปลี่ยนเป็นรื่นเริงขึ้นมา
นักเรียนบางคนที่นั่งใกล้กัน รวมตัวกันเล็กๆ กระซิบกระซาบกันเบาๆ
"ข้อสามข้อย่อยที่สอง พวกเธอตอบกันยังไง"
"ใช่ๆ ข้อย่อยที่สองยากมาก ตอนท้ายฉันก็ตอบไม่ได้ ข้ามไปเลยล่ะ"
...
ห้องเรียนติวเข้มเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้ามีนักเรียนทั้งหมด 21 คน
เย่ฝานกับหนิงซีสองคนนั่งอยู่แถวสุดท้าย คนอื่นๆ ล้วนนั่งด้านหน้าห้องเรียน เว้นช่องว่างกลางถึงสี่แถว
นั่นทำให้คนทั้งสองเหมือนอยู่อีกมิติหนึ่ง ไม่ได้รับผลกระทบจากคนอื่นเลย