"อาจารย์ครับ อาจารย์คิดว่ายังไง"
"ฉันคิดว่าไม่เห็นจะดีเลย!"
เหอชิงปอขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองไปทางถังเจิงซวี่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "ที่ว่ามันจะเป็นจริงตามที่เพื่อนนักเรียนคนนี้พูดหรือไม่ ยังต้องพิสูจน์ให้แน่ชัดเสียก่อน"
"วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดห้องเรียนติวเข้มเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้า ครูยอมประนีประนอมให้แล้วกัน ต่อไปก็หวังว่าทุกคนจะมาให้ถึงห้องเรียนก่อนเวลาสักสองสามนาที ไม่อย่างนั้น ครูคงไม่คุยดีด้วยง่ายๆ แบบนี้อีกแล้ว"
พูดจบ เหอชิงปอก็พยักหน้าให้เย่ฝาน "เข้าไปนั่งเถอะ"
"ขอบคุณอาจารย์ครับ"
เย่ฝานไม่ได้พูดอะไรอีก เขาก้าวเดินไปยังที่นั่งของตัวเอง ตอนที่เดินผ่านถังเจิงซวี่ เขาหยุดฝีเท้าลงชั่วอึดใจ แล้วหัวเราะเบาๆ "อยากจะไล่ฉันออกจากห้องเรียนติวเข้มนักหรือไง ความตั้งใจช่างยิ่งใหญ่นัก! พยายามต่อไปนะ!"
"..."
เปลวไฟแห่งความโกรธจัดกระเพื่อมอยู่ในดวงตาของถังเจิงซวี่ มือทั้งสองของเขากำแน่นเป็นหมัด สีหน้าบึ้งตึง
เย่ฝาน! แกอย่าคิดหนีล่ะ...
เมื่อมาถึงที่นั่ง เย่ฝานก็ฉีกยิ้มมุมปากแสนคุ้นเคย แล้วกระพริบตาให้หนิงซี
"อรุณสวัสดิ์"
หนิงซีเหลือบมองไปที่แท่นบรรยาย แล้วถามเสียงแผ่วเบาโดยไม่ละสายตาจากตรงหน้า "พี่ถูกรถชนจริงๆ เหรอ แล้วบาดเจ็บหรือเปล่า"
"แค่ถลอกนิดหน่อย ไม่เป็นไรมาก"
เย่ฝานตอบไปอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วยิ้มพลางพูดว่า "ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว อาจารย์ที่อยู่บนโพเดียมชื่ออะไรเหรอ สอนวิชาอะไรหรือ"
หนิงซีส่ายหน้าเบาๆ ดวงตาฉายแววใสซื่อ "ไม่รู้ค่ะ"
"..."
"อะแฮ่ม!"
เหอชิงปอตบมือเรียกความสนใจ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "อาจารย์ขอแนะนำตัวก่อนนะ อาจารย์ชื่อเหอชิงปอ ทุกคนเรียกอาจารย์เหอก็ได้ อาจารย์เป็นครูสอนภาษาอังกฤษของห้องเรียนติวเข้มนี้ ต่อไปถ้าทุกคนมีปัญหาอะไรก็เข้ามาถามอาจารย์ได้เลย"