"อยากเก่งเหมือนฉันมั้ย"
"อยาก!"
หนิงซีชะงักไปชั่วขณะ แล้วรีบพยักหน้ารัว โดยไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางของตัวเองกับเย่ฝานนั้นใกล้ชิดกันแค่ไหน
"แค๊กแค๊ก——"
"แค๊กแค๊ก!"
จานชงซานและหยางถิงส่งเสียงกระแอมออกมาแทบจะพร้อมกัน สีหน้าของทั้งคู่ดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง
นี่ทำอะไรกันอยู่??
ตอนนี้อยู่ม.6 ไม่ใช่ปีมหาวิทยาลัย การคบหากันต้องห้ามเด็ดขาด
ถ้าแอบคบกัน พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปยุ่ง แต่นี่สองคนนี้เปิดเผยเกินไปหรือเปล่า?
ต่อหน้าพวกเขา อย่างน้อยก็น่าจะสงบเสงี่ยมหน่อยสิ!!!
"เย่ฝาน เธอกำลังทำอะไรน่ะ?"
น้ำเสียงของหยางถิงเต็มไปด้วยคำเตือน พลางส่งสายตาเป็นนัย
เมื่อได้ยินดังนั้น หนิงซีมองอเย่ฝานที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ใบหน้าเรียวสวยของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นจากโซฟา ก้มหน้าหลบไปทางด้านซ้ายของโซฟา ราวกับทำผิดมหันต์
เย่ฝานทำสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการเขินอายแม้แต่น้อย กล่าวว่า "อาจารย์ครับ ผมกับหนิงซีกำลังคุยเรื่องข้อสอบการแข่งขันครั้งนี้กันอยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า? มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"
"……"
หยางถิงพูดอะไรไม่ออกเลย
พี่ พี่เรียกพี่เลย ไว้ชีวิตฉันเถอะนะ ขอร้องล่ะ?!
เธออยากจะคุกเข่าให้เย่ฝานจริงๆ
จานชงซานจ้องอเย่ฝานด้วยสายตาประหลาดๆ เตือนเป็นนัยว่า "นักเรียนเย่ฝาน ม.6 สำหรับพวกเธอแล้ว ถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญมาก ในขั้นตอนนี้ พลังทั้งหมดของพวกเธอควรทุ่มเทให้กับการเรียนเท่านั้น อย่าให้เรื่องอื่นมารบกวน"
"บางเรื่อง รอให้ถึงมหาวิทยาลัยค่อยทำก็ได้ เธอว่าที่ฉันพูดนี่มีเหตุผลไหม?"
"ท่านผู้อำนวยการพูดถูกต้องที่สุดครับ"
เย่ฝานยิ้มนิ่ง ไม่แสดงความในใจ จากนั้นก็เปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน "เพียงแต่ ผมไม่ค่อยเข้าใจว่าท่านผู้อำนวยการหมายถึงเรื่องอะไร ขอให้ท่านผู้อำนวยการช่วยชี้แจงให้ชัดเจนด้วยครับ"
"……"
จานชงซานอ้าปากค้าง ใบหน้าแข็งทื่อ
พูดว่าถูก แล้วก็บอกว่าไม่เข้าใจ……
จะขอไปทั้งกลืนมากกว่านี้ได้ไหม?!
"คือว่า เย่ฝานนะ ฉันแค่สมมติขึ้นมา ตัวอย่างเช่น ระวังนะ ฉันพูดว่า 'เช่น' น่ะ การเรียน ม.6 มันเคร่งเครียดขนาดนี้ ก็คือ... การคบหากันย่อมทำให้สมาธิในการเรียนเสียหาย และอีกอย่าง……"