กลับถึงบ้านแล้ว
หนิงเซี่ยงเทียนเดินขึ้นบันไดมาหน้าห้องนอนลูกสาว ยกมือขึ้นเคาะประตู
“เอี๊ยด——”
ประตูเปิดออก หนิงซียื่นศีรษะออกมา ไรผมที่แต้มด้วยสีชมพูของเด็กสาวดึงดูดความสนใจของหนิงเซี่ยงเทียน
“คุณซีน้อย อะไรเปื้อนผมหนู?”
“หา? อันนี้...”
ดวงตาคู่สวยของหนิงซีกลอกไปมา น้ำเสียงเจือความประหม่าอยู่เล็กน้อย
“ตอนกลางวันหนูช่วยเพื่อนวาดรูปน่ะค่ะ ทำเปื้อนผมโดยไม่ตั้งใจ เดี๋ยวจะไปล้างออกค่ะ”
“เพื่อนผู้ชาย?”
“...ค่ะ”
ลังเลอยู่หลายวินาที หนิงซีพยักหน้าเบาๆ
เธอ ไม่อยากโกหก!
หนิงเซี่ยงเทียนหรี่ตาถามต่อ “ถูกใจเพื่อนผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า?”
เมื่อครู่หลังจากดูกล้องวงจรปิดจบ เขาแทบอยากฆ่าคน แต่ตอนนี้เขาสงบลงแล้ว ลองหยั่งเชิงลูกสาวก่อนสำคัญที่สุด
“หนู...”
คำถามที่ตรงไปตรงมาเกินไปทำให้หนิงซีไม่รู้จะตอบอย่างไร ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา
ถูกใจไหม?
...ถูกใจค่ะ!
เรื่องนี้ ในใจเธอรู้ดีแก่ใจ
เห็นสีหน้าลูกสาวแล้ว ในใจหนิงเซี่ยงเทียนก็ได้คำตอบแล้ว เขาถอนหายใจเบาๆ “คุณซีน้อย เมื่อกี้พ่อขอโทษหลังจากที่ลูกกลับมา พ่อเอาแต่เห็นลูกเป็นเด็กมาตลอด จนไม่ทันรู้ตัวว่าลูกอายุสิบเจ็ดแล้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป”
“ว่าไปแล้ว ลูกมีสิทธิ์คบเพื่อน ในเรื่องนี้พ่อไม่ควรก้าวก่าย แต่ตอนนี้ลูกกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการเรียน อย่าเพิ่งไขว้เขว!”
“พ่อคะ หนูไม่ได้...”
หนิงซีก้มหน้ากัดริมฝีปากเบาๆ
หนิงเซี่ยงเทียนพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้จักนิสัยลูกสาวดี
ไม่โกหก!
ในเมื่อเธอบอกว่าไม่ได้ ก็ต้องไม่ได้แน่นอน
ครุ่นคิด เขายังอดไม่ได้ที่จะกำชับว่า “คุณซีน้อย เมื่อก่อนพ่อไม่ให้หนูคบเพื่อนต่างเพศก็เพราะหนูยังเด็ก แต่พอหนูโตขึ้นเรื่อยๆ สักวันก็ต้องพูดเรื่องแต่งงาน เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้”
“แต่ พ่อขอเพียงเรื่องเดียว ต่อให้เจอผู้ชายที่ชอบ ก็ต้องดูแลตัวเอง ผู้หญิงต้องรู้จักรอสงวนศักดิ์ศรี เข้าใจไหม?”
“พ่อ!”
หนิงซีขวยเขินจนกระทืบเท้า “พะ..พ่อพูดอะไรน่ะ?”