ในห้องเรียน
หนิงซีหายใจจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ใบหน้างดงามราวกับภาพวาดมีไอแดงระเรื่อลอยผ่าน เธอหันหน้าไปทางอื่นกะทันหัน ปอยผมนุ่มสลวยข้างแก้มพลิ้วไหว “นี่ นาย... หลีกไปนะ ฉันจะกลับบ้าน”
“ไม่หลีก!”
เย่ฝานแกล้งยียวนเธอต่อ ก็ช่วยไม่ได้ ปฏิกิริยาของเด็กนี่มันน่ารักเกินไปจริง ๆ ทำให้เขาอยากหยอกจนหยุดไม่อยู่ เขามองชื่นชมความงามของเธออย่างเปิดเผย “ตกลงจะตอบว่ายังไง? ให้คำตอบมาชัด ๆ!”
“ฉัน...”
หนิงซีพูดไม่ออก จ้องเขม็งใส่เย่ฝานอย่างเอาเรื่อง ท่าทางดุดันแบบน่ารักน่าชัง กัดฟันแน่น “ไม่ตกลง ไม่ตกลง! ใครใช้ให้นายไปสอบสายกันล่ะ? บอกนายชัด ๆ แล้วว่าจะสอบได้ที่หนึ่งของทั้งระดับถึงจะไปเดินเล่นด้วย แต่นายล่ะ? นายไม่เห็นใส่ใจเลยสักนิด!”
ประโยคนี้ วันนี้เธอพูดไปหลายรอบแล้ว ท่าทีชัดเจนมาก แต่เย่ฝานกลับบอกว่าเธอไม่ให้คำตอบชัด ๆ ทำเอาเธอโกรธจนอยากกัดฟันกรอด ๆ
จะทำอะไรน่ะ?
เตรียมกัดคนน่ะสิ!!!
“เข้าใจผิดแล้ว”
สีหน้าเย่ฝานดูน้อยใจ แต่ก็ยังมีรอยยิ้มแฝงอยู่ อธิบายเสียงเบา “ผมให้ความสำคัญกับการสอบครั้งนี้มากจริง ๆ แต่ตอนเช้าระหว่างทางเจอเรื่องที่สำคัญกว่าเข้า ก็เลยมาสาย”
เขากำลังยิ้ม แต่กลับดูไม่ขัดเขินเลยสักนิด ในคำพูดมีแต่ความจริงใจเท่านั้น
ริมฝีปากแดงระเรื่อของหนิงซีเม้มเข้าหากัน ในแววตาฉายแววลังเล “นาย... ตอนเช้าเจอเรื่องอะไรมา?”
ถามจบ เธอก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะ พูดตะกุกตะกัก “ฉะ ฉันแค่ถามส่ง ๆ ถ้าไม่สะดวกบอกก็ไม่ต้องบอกนะ”