ภายในห้องนั่งเล่น เงียบสงัด
เมื่อมองอเย่ฝานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หนิงซีก็ใจลอย ดวงตาเหม่อลอยราวกับถูกมนต์สะกด นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา
ภาพนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
โชคดีที่เย่ฝานเป็นคนที่กลับมาใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง มีจิตใจหนักแน่นมาก ถ้าไม่ใช่เช่นนั้น เมื่อเจอสถานการณ์นี้มีหวังใจเต้นแรงแน่ร้อยเปอร์เซ็นต์
เด็กคนนี้สวยเกินไปแล้ว!
หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ เย่ฝานก็ได้สติ สัมผัสถึงร่างบางที่อ่อนนุ่มราวกับสายน้ำในอ้อมกอด เขาคิดจะเอ่ยปากเตือน แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงไป
ในชาติก่อน เขาเคยกอดหนิงซีเพียงครั้งเดียว
เมื่อครั้งนี้มีโอกาส ก็ขอกอดต่ออีกหน่อย…
เวลาผ่านไปทีละวินาที
ท่วงท่าที่ใกล้ชิดเช่นนี้ ทั้งสองคนคงอยู่เช่นนั้นนานถึงสองสามนาที
ทันใดนั้น หนิงซีก็ร้องเสียงดัง แล้วรีบถอยออกจากอ้อมอกของอเย่ฝาน
เย่ฝานรู้สึกราวกับว่าทันใดนั้นขาดอะไรบางอย่างไป แต่เขาก็ไม่ละโมบ
ยังไงเสีย เด็กคนนี้ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นของเขา
“คุณ…”
“คุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะ”
“ฉัน…”
“ฉันไม่โกรธคุณหรอก”
ริมฝีปากสีแดงของหนิงซีอ้าออกเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อราวผลเชอร์รีที่ชวนมอง
ที่บอกว่าเธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหมายความว่ายังไง?
เมื่อครู่นี้มันคืออุบัติเหตุ แต่คนตรงหน้ากลับถือโอกาสกอดเธอ ที่สำคัญคือกอดนานขนาดนั้น ได้เปรียบแล้วยังทำหน้าซื่อใส่
มัน…มันน่าโมโหที่สุด!!!
“ยื่นมือมา”
“หืม?”
เย่ฝานเลิกคิ้ว มองหญิงสาวที่ทั้งอายทั้งโกรธ ไม่ได้ถามว่าทำไม ยื่นมือขวาออกไปอย่างไม่ลังเล มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “อย่าโกรธมาก โกรธมากทำร้ายร่างกาย กัดได้เลย”
“…”
หนิงซียืนนิ่งงันอยู่กับที่ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ทั้งสับสน ทั้งเขินอาย และมีความทุกข์ใจเล็กน้อย
ตัวเองเป็นอะไรไป?
ทำไมเมื่อครู่ถึงทำการกระทำที่…กล้าหาญเช่นนั้น นี่ใช่ตัวเธอจริงหรือ?
เมื่อเห็นหนิงซียืนเงียบไม่พูดอะไร เย่ฝานจึงลุกขึ้นแล้วกดเธอลงบนโซฟา ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร แค่กอดกันหน่อยเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
หนิงซีรู้สึกไม่ยอมอยู่ในใจ คัดค้านว่า “ที่บอกว่าแค่กอดกันหน่อยหมายความว่าไง?”