เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้เย่ฝานหยุดฝีเท้า หมุนตัวกลับมาก็เห็นชายชราคนเมื่อครู่ล้มลงกับพื้น หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง เห็นได้ชัดว่าหายใจออกมากกว่าเข้า จวนจะไม่รอดแล้ว
หญิงสาวนั่งยองข้างกายชายชรา ร่ำไห้ สีหน้าแตกตื่น เสียงร้องไห้ของเธอดึงดูดผู้คนจำนวนมาก ในพริบตาถูกผู้คนที่รอสัญญาณไฟแดงเหมือนกันล้อมไว้
“เกิดอะไรขึ้น”
“รีบส่งโรงพยาบาลเถอะ สงสัยจะเป็นโรคประจำตัวกำเริบ”
ชายใจดีสองสามคนหมายจะยกตัวชายชราทันที แต่ยังไม่ทันที่มือจะสัมผัสถูกตัว ก็ถูกเสียงหนึ่งห้ามไว้ คนที่เอ่ยปากคือเย่ฝานนั่นเอง
“ถ้าไม่อยากให้เขาตายเร็วขึ้น ก็อย่าขยับจะดีที่สุด”
เดินเข้าไปในฝูงชน เย่ฝานมาหมอบลงข้างกายชายชรา ใช้สองมือคลำบนหน้าอกของชายชรา
“คุณทำอะไร”
หญิงสาวน้ำตาไหลพราว เพิ่งจะเอ่ยห้าม ก็ต้องนิ่งอึ้งเพราะคำพูดต่อมาของอเย่ฝาน
“ผมเป็นหมอ”
สี่คำนี้ทำให้กลุ่มคนที่มุงดูพากันซุบซิบขึ้นมาทันที
“ไร้สาระ เขาอายุเท่าไหร่กัน”
“ดูเด็กคนนี้ยังสะพายกระเป๋านักเรียนอยู่เลย ไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนเจิ้นหัวหรอกเหรอ”
“หนู อย่าไปฟังเด็กนี่พูดเพ้อเจ้อ เขาคงยังไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ จะเป็นหมอได้ยังไง ชีวิตคนสำคัญนะ รีบส่งโรงพยาบาลเถอะ”
…
ตอนนี้หญิงสาวก็จนใจ ลังเลไม่รู้จะทำอย่างไร แต่เมื่อเห็นสีหน้าของคุณตาย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ สองมือจึงรั้งเย่ฝานที่กำลังคลำหน้าอกชายชราอยู่ไว้ “ไม่ว่าคุณจะเป็นหมอหรือไม่ก็ตาม ฉันจะพาคุณตาไปโรงพยาบาลตอนนี้…”