ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างของเด็กสาว ปลายนิ้วของอเย่ฝานลูบไล้ผ่านติ่งหูอันงดงามของหญิงสาว หัวใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ความจริงแล้ว การกระทำของเขาครั้งนี้หุนหันพลันแล่นเกินไป
ระหว่างที่ทำ เขาก็เริ่มเสียใจ
ด้วยนิสัยของหนิงซี มีโอกาสเก้าในสิบที่นางจะปฏิเสธ และอาจทำให้เขาดูแย่ลงในสายตาของนางด้วยซ้ำ
แต่ทว่า…เด็กสาวคนนี้กลับไม่ได้ปฏิเสธ
“เสร็จแล้ว”
น้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงด้วยอาการสั่นเล็กน้อยและความตื่นเต้นที่แทบจะสังเกตไม่เห็น
“ขะ…ขอบคุณ”
หนิงซีก้มหน้าลงต่ำ ใบหน้าขาวผ่องเล็ก ๆ แดงระเรื่อไปทั้งแผ่น
“แค๊ก!”
เย่ฝานวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ใช้ผ้าขนหนูสะอาดซับน้ำ บิดหมาด แล้วมาหยุดตรงหน้าหนิงซี กล่าวว่า “คุณซีน้อย เช็ดมือหน่อยนะ วันนี้คุณลำบากแล้ว ห้องนั่งเล่นหลังจากที่คุณจัดตกแต่งใหม่ ก็ดูมีบรรยากาศราวกับคฤหาสน์หรูราคาหลายสิบล้านขึ้นมาทันที”
“ม…มันเกินจริงไปหน่อยหรือเปล่าคะ?”
เสียงของหนิงซีแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ในใจยังคิดถึงภาพเมื่อครู่ ตอบอย่างใจลอย
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ดูเหมือนตัวเองกำลังคลั่งไคล้หนุ่มหล่อ…
อ๊ากกกก!!!
ตั้งสติหน่อยสิ หนิงซี เจ้าต้องตั้งสติ จะปล่อยให้จิตใจหลงใหลไม่ได้นะ!
เข้ามหาวิทยาลัยชิงต้า! เข้ามหาวิทยาลัยชิงต้า!
ความคิดจะต้องไม่เสื่อมถอย ไม่ได้เด็ดขาด!
ในเวลานี้เอง ภายในสมองของหญิงสาวก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ก็แค่ใส่หน้ากากอนามัย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย จะคิดมากไปทำไม?”
ดูเหมือน…ก็ไม่เห็นจะมีอะไรนี่นา…
หนิงซีกัดริมฝีปากแดงเบา ๆ รับผ้าขนหนูมาจากอีกฝ่าย แล้วเช็ดมือไปมาสองสามที
“กลับกันไหมครับ?”
เย่ฝานสูดลมหายใจลึก แล้วยื่นมือออกไปอย่างกล้าหาญ
“ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน”
“…”
หนิงซีจ้องมองอเย่ฝานตาเหม่อลอย คล้ายกระต่ายน้อยสีขาวที่กำลังหลงทาง
หมายความว่าอย่างไร?
ทำไมอีกฝ่ายถึงยื่นมือมา?
นี่คือตนเองควรจะปฏิเสธ หรือปฏิเสธดีนะ…
เห็นแววลังเลในดวงตาของหญิงสาว ริมฝีปากบางของอเย่ฝานก็ขยับเล็กน้อย แววตาลึกซึ้งและลึกลับ น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน