เมื่อเห็นสามียังยืนกราน หลานซีจึงเอ่ยปากขัด “คุณทำใจให้สบายเถอะ ฉันบอกว่าไม่ ก็คือไม่ ไม่อย่างนั้นตอนแรกฉันจะมาชอบคุณได้ยังไง”
“…”
หนิงเซี่ยงเทียนแววตาวูบไหวเล็กน้อย เงียบไปเกือบสองนาที ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยขึ้น “ภรรยา ผมไม่ตีหัวหมาคู่ก็ได้ แต่ผมเป็นพ่อของหนิงซี จะขอทดสอบเด็กผู้ชายที่ลูกสาวชอบสักหน่อยไม่ได้หรือ”
“ไม่ใช่ใครก็ได้ ที่จะมาคู่ควรกับหนิงซี!”
หลานซีพูดไม่ออก ถลึงตาใส่สามีหนึ่งที “ตอนนี้เย่ฝานกับหนิงซียังแค่รู้สึกดีต่อกัน ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย คุณจะรีบร้อนไปทำไม”
“ยังไงผมก็ไม่สน!”
หนิงเซี่ยงเทียนไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย ท่าทีเด็ดเดี่ยวมาก
หลานซีริมฝีปากแดงขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
นางเข้าใจนิสัยสามีดี ตอนนี้เขากำลังหัวร้อน เกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ฟัง จึงได้แต่ยอมจำนนต่อเรื่องนี้อย่างสิ้นหวัง หากถึงตอนนั้นสามีทำเกินไปจริง ๆ ค่อยออกมือห้ามปรามก็ยังทัน
-
ในห้องหนังสือ
เย่ฝานสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างกายของเด็กสาว มือหนึ่งเท้าคางซ้าย ชื่นชมใบหน้าด้านข้างที่งดงามราวภาพวาด แล้วถามเบา ๆ ว่า “ตอนนี้เข้าใจหรือยัง ถ้ายัง ฉันจะอธิบายให้อีกรอบ”
“ดูเหมือน…จะเข้าใจแล้วค่ะ”
หนิงซีจ้องเขม็งไปที่ข้อสอบโดยไม่ละสายตา ดวงตาจริงจังมาก มือเล็กหยิบกระดาษทดขึ้นมา แล้วเริ่มแก้โจทย์คณิตศาสตร์ข้อใหญ่อีกครั้ง
ไม่นานนัก นางก็วางปากกาลง ตรวจทานอีกรอบ แน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว จึงวางกระดาษทดตรงหน้าเย่ฝาน เงยหน้าสวยราวกับรอคำชม “อาจารย์อวี่ ช่วยตรวจหน่อยได้ไหมคะ”