"กริ๊งงง——"
เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น เย่ฝานและหนิงซีก็เหมือนเช่นทุกวัน หลังจากรอให้เพื่อน ๆ กลับกันหมดแล้ว พวกเขาถึงค่อยออกจากโรงเรียน
เดินเข้ามาในตรอก
เย่ฝานหยุดฝีเท้า เอื้อมมือไปจับมือเล็ก ๆ ของหนิงซีอย่างถือวิสาสะ สัมผัสเนียนลื่นและเย็นเฉียบนั้น ทำให้มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
แก้มของหนิงซีแดงเรื่อ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน
หลังจากที่อยู่ด้วยกันมาหลายวันขนาดนี้ เธอก็เริ่มชินกับการกระทำที่ออกจะเกินเลยของอเย่ฝานแล้ว ถึงจะเขินอายอยู่ แต่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงเหมือนตอนแรกแล้ว
ในใจของเธอคิดว่า แค่ไม่ให้ใครมาเห็นเข้า เกินเลยไปบ้าง…ก็คงไม่เป็นไรหรอก
อย่างไรซะ เธอกับเย่ฝานก็เป็นเพื่อนสนิทกัน…
"มีอะไรเหรอ?"
"แวะบ้านฉันหน่อย มีของจะให้"
"หืม?"
ดวงตาคู่สวยของหนิงซีจับจ้องอยู่บนใบหน้าของอเย่ฝาน เธอถามขึ้นว่า "ของอะไรน่ะ? ข้อสอบที่นายให้ฉันคราวที่แล้วยังทำไม่เสร็จเลย…"
"ไม่ใช่ข้อสอบน่า"
เย่ฝานหัวเราะเบา ๆ ทำเป็นมีลับลมคมใน "ยังไม่บอกเธอหรอก เดี๋ยวก็รู้เอง ไปกันเถอะ"
"…โอเค"
แสงตะวันโปรยลงบนผืนดิน สาดส่องลงบนร่างของหญิงสาว เส้นผมยาวสลวยที่ไร้การผูกมัดปลิวไสวตามสายลมอ่อน ๆ คนที่อ่อนโยน ทำให้แม้แต่อากาศยังอ่อนโยนตาม
"ลุงจวงคะ รบกวนไปรอที่หน้าปากซอยสักครู่นะคะ"
พอออกจากตรอก หนิงซีก็เดินมาที่ข้างรถ พยักหน้าอย่างสุภาพให้จวงลี่ที่นั่งอยู่ที่พวงมาลัย "หนูจะไปเอาของที่บ้านอเย่ฝาน ไม่นานเกินไปหรอกค่ะ"
"ครับ คุณหนู"
จวงลี่ชำเลืองมองอเย่ฝานที่อยู่ด้านซ้ายแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สตาร์ตเครื่องยนต์ ขับมุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่ตำหนักหยกขาว