...อืม
หนิงซีจ้องมองกล่องสีดำประณีตในมือ สูดลมหายใจ ก่อนจะเปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสร้อยข้อมือคริสตัลสีชมพู ดีไซน์เป็นเอกลักษณ์ ท่ามกลางเม็ดคริสตัลใสวาววับ ประดับด้วยดาวสีเงินระยิบระยับหลายดวง
สร้อยข้อมือนอนแนบนิ่งอยู่ในกล่อง ภายใต้แสงไฟในห้องนั่งเล่น ส่องประกายงดงามมีชีวิตชีวา
“ว้าว!”
ดวงตาของหนิงซีเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เธอถือสร้อยข้อมือไว้ในมือ มองด้วยความรักเต็มเปี่ยม รอยยิ้มหวานฉ่ำแต่งแต้มบนแก้ม “สร้อยข้อมือสวยจังเลย นี่ให้หนูเหรอ?”
“ไม่งั้นล่ะ?”
เย่ฝานหัวเราะพลางหยอกว่า “หรือจะให้ผู้ชายอย่างฉันใส่สร้อยข้อมือแบบนี้ออกไปข้างนอก?”
“ขำหลุด——”
หางตาของหนิงซีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น ส่งสายตาสงสัยให้เย่ฝาน “อยู่ดี ๆ ทำไมถึงให้ของขวัญหนูล่ะ? แถมช่วงนี้นายก็ไม่ได้กำลังขาดเงินเหรอ?”
“ทำไมต้องใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายด้วย?!”
แม้เธอจะอายุยังน้อย แต่ก็พอมีประสบการณ์ สร้อยข้อมือเส้นนี้ไม่ถูกแน่ ๆ ดูจากวัสดุก็พอบอกได้ อย่างน้อยก็หลายพัน หรืออาจถึงหมื่นกว่าก็ได้
เจอคำถามของหนิงซี เย่ฝานก็ยิ้มแล้วอธิบาย “สัปดาห์ก่อนพี่หลานให้เงินฉันมานิดหน่อยไง ฉันอยากคืนให้เธอ แต่นิสัยพี่หลานยังไงก็ไม่รับแน่ ไหน ๆ เงินก้อนนี้ก็ตั้งใจให้ใช้กับเธอ ฉันก็เลยคิดว่า งั้นก็ซื้อสร้อยข้อมือให้เธอเลยดีกว่า”
มือขวาของเขาหยิบสร้อยข้อมือคริสตัลในมือหนิงซีขึ้นมา มือซ้ายก็บีบจมูกโด่งขาวนวลของเธอเบา ๆ แล้วถามว่า “ไม่ชอบเหรอ? ถ้าเธอไม่ชอบ สุดสัปดาห์นี้ฉันจะเอาไปคืน”
“ห้ามคืนนะ!”
ได้ยินดังนั้น มือเล็กของหนิงซีก็แย่งสร้อยข้อมือมาจากมือเย่ฝานอย่างรวดเร็ว แล้วกอดไว้แนบอก น้ำเสียงใสแจ๋ว “นี่เป็นของขวัญที่นายให้หนู ให้นี่แล้วจะคืนยังไง?”