"หึ!"
เติ้งอวี่แสยะยิ้มเย็นชา
การที่ได้เห็นเย่ฝานขายหน้า เขาไม่ต้องพูดเลยว่ามีความสุขแค่ไหน
คนที่มีความคิดแบบเดียวกันยังมีอีกหนึ่งคน จ้าวเหวินฮ่าว
ทั้งเขาและเติ้งอวี่มองอเย่ฝานไม่ค่อยถูกหน้า เย่ฝานใกล้ชิดกับหนิงซีมากเกินไป
และท่าทีของหนิงซีที่มีต่อเย่ฝานก็ดูเหมือนจะแตกต่างจากเด็กผู้ชายคนอื่นๆ
ถึงแม้ว่าจะบอกไม่ได้ว่าต่างกันตรงไหน แต่ความรู้สึกนี้มันมีอยู่จริงๆ
ในใจของทั้งสองคนล้วนมีความรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม
ภายในห้องเรียน สายตาหลายสิบคู่จับจ้องไปที่เย่ฝาน
หากเปลี่ยนเป็นนักเรียนทั่วไป เกรงว่าคงจะประหม่าจนพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แต่เมื่อมองอเย่ฝาน ใบหน้าเรียบเฉย จากสีหน้าของเขาไม่อาจอ่านอะไรได้เลย
เขาเหลือบมองอักษรสี่ตัวบนกระดานดำ หนึ่งความคิดในสมองของอเย่ฝานหมุนติ้ว ความรู้ที่เกี่ยวข้องก็ปรากฏขึ้นในหัว
น้ำเสียงสงบนิ่งแต่ทรงพลัง ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะตั้งใจฟัง
"เทคนิคการเขียน โดยหลักแล้วแบ่งออกเป็น การวางแก่นเรื่อง การวางโครงเรื่อง และแง่มุมของเนื้อหา"
"ขอพูดถึงการวางแก่นเรื่องก่อน หากเป็นเรียงความที่มีการกำหนดหัวข้อมาให้ ก็สามารถวางแก่นเรื่องตามคำสำคัญได้โดยตรง"
"หากเป็นเรียงความที่ให้เนื้อหามา ก็สามารถตีความเจตนาของผู้ออกข้อสอบจากหลายมุมมอง จากนั้นก็เลือกมุมมองที่ชัดเจนที่สุดมาวางแก่นเรื่อง อย่าคิดมากจนตีบตัน และก็ไม่จำเป็นต้องแตะต้องทุกมุมมอง เพียงใช้หนึ่งประโยคในการวางแก่นเรื่องก็พอ"
"ในแง่ของโครงเรื่อง ก่อนที่จะลงมือเขียนควรทำโครงร่างคร่าวๆ รู้ว่าเรียงความนี้จะเขียนทั้งหมดกี่ย่อหน้า แต่ละย่อหน้าจะเขียนเนื้อหาอะไร เช่น หากเขียนเรียงความโต้แย้ง ย่อหน้าแรกเสนอประเด็นหลัก ย่อหน้าที่สองยกตัวอย่างเหตุการณ์ในยุคปัจจุบันมาสนับสนุนอย่างมีหลักมีฐาน ย่อหน้าที่สามก็ใช้วิธีการอ้างอิงเหตุผลมาพร้อมหลักฐานเพื่อขยายความ"