“บนป้ายประกาศมี...”
เสียงของหนิงซีขาดหายไปกะทันหัน มือเรียวประคองคาง ดวงตาเป็นประกาย “คุณเดาสิว่าบนป้ายประกาศมีอะไร”
เย่ฝานเม้มปาก บนใบหน้าคมคายเผยรอยยิ้มจาง ๆ โดยไม่รู้ตัว
ด้วยความที่เขารู้จักหนิงซีดี เด็กสาวคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาเล่นตลกกับใครมั่วซั่วหรอกนะ เว้นแต่คนที่สนิทกันมากจริง ๆ
ดูท่าว่าความพยายามในช่วงนี้จะไม่เสียเปล่า!
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด ป้ายประกาศก็น่าจะมี... ประกาศนะ”
“...”
หนิงซีกลอกตาใส่ หมดคำพูด “ก็แน่ล่ะ ป้ายประกาศก็ต้องมีประกาศสิ แต่คุณรู้ไหมว่าประกาศนั้นเนื้อหาว่าอะไร”
“ไม่รู้”
เย่ฝานเอาอย่างหนิงซี เอามือข้างหนึ่งเท้าคาง กลายเป็นภาพที่ทั้งสองคนนั่งมองหน้ากัน ดูเข้ากันอย่างน่าประหลาด
เมื่อสังเกตเห็นท่าทางเล็ก ๆ ของอเย่ฝาน หนิงซียืดตัวตรง เอ่ยเสียงอ่อนหวาน “โรงเรียนจะเตรียมรับมือกับข้อสอบจำลองสอง ร่วมกับโรงเรียนมัธยมอวี้ชิง จัดสอบร่วมกันสองโรงเรียนวันศุกร์นี้ คาดว่าพอถึงคาบเรียน คุณครูคงจะพูดถึงเรื่องนี้”
“สอบร่วมสองโรงเรียน?”
ฟังหนิงซีอธิบายจบ เย่ฝานก็หมดความสนใจทันที หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านไปเรื่อย
การสอบแบบนี้สำหรับเขาแล้วไม่มีความหมายเลย มีเวลานั่งสอบ สู้เอาเวลาไปฟาร์มค่าประสบการณ์เพิ่มดีกว่า
มีแค่สอบเอนทรานซ์เท่านั้นที่ทำให้เขาตื่นตัวจริงจังได้
“คุณอย่าทำไม่ใส่ใจสิ”
เมื่อเห็นเย่ฝานมีท่าทีไม่แยแส หนิงซีก็พลันคิดอะไรขึ้นมาได้ เอื้อมมือไปจิ้มแขนอเย่ฝาน “ถ้าคุณสอบได้ที่หนึ่งในการสอบร่วมครั้งนี้ สุดสัปดาห์นี้... ฉันเลี้ยงข้าวคุณ”
“หืม?”
มือที่พลิกหนังสือของอเย่ฝานชะงัก ใบหน้าแสดงความประหลาดใจ “คุณแน่ใจนะ?”