"คุณนี่เอง?"
เย่ฝานค่อนข้างประหลาดใจ หญิงสาวที่อยู่นอกประตูคือหลินรั่วอวี่นั่นเอง
เขาอดรู้สึกงุนงงไม่ได้ โลกมันกว้างใหญ่ ทำไมถึงได้เจอผู้หญิงคนนี้ไปทุกหนทุกแห่ง?
"ทำไมเป็นคุณ?"
หลินรั่วอวี่ก็งงเล็กน้อย จากนั้นจ้องมองอเย่ฝานด้วยความโกรธ ถามเสียงเขียวว่า "คุณจงใจใช่ไหม?"
"จงใจอะไร?" เย่ฝานหรี่ตาลง
"สืบจากคุณปู่ของฉันรู้ว่าฉันทำงานที่แผนกการกุศลของเว็บโต้คลื่น แล้วก็จงใจใช้ข้ออ้างบริจาคหนังสือเพื่อเข้าใกล้ฉัน"
"ฮึ พวกคนแบบคุณฉันเห็นมาเยอะแล้ว แต่คนอื่นอย่างน้อยก็ประสบความสำเร็จบ้าง คุณเป็นแค่นักเรียนมอปลายปีสาม ใครให้ความกล้าคุณมา?"
"ฉันบอกคุณเลยนะ พี่สาวไม่ชอบเด็กอมมืออย่างคุณหรอก เก็บความคิดบ้า ๆ พวกนั้นไปซะ!"
"พูดจบหรือยัง?"
เย่ฝานมองเหมือนมองคนโง่ น้ำเสียงเรียบเฉย "ทำไมมีผู้หญิงหลงตัวเองอย่างคุณด้วยนะ? ยังจะจงใจเข้าใกล้คุณอีก?"
"เหอะ——"
ไม่ค่อยเจ็บตัว แต่ดูถูกกันสุด ๆ!
โดยเฉพาะความไม่แยแสในคำพูดของอเย่ฝาน ยิ่งทำให้หลินรั่วอวี่เดือดดาล ตะโกนเสียงดังว่า "คุณหมายความว่าไง? ฉันเป็นอะไร? คนที่อยากจีบคุณหนูคนนี้มีนับไม่ถ้วนเลยนะ!"
เย่ฝานเบะปากเล็กน้อย พูดกับตัวเองว่า "ดูท่าสายตาสั้นจะมีไม่น้อยเลย"
"คุณ..."
"ฉันไม่มีเวลามาเสียกับคุณหรอก" เย่ฝานเบี่ยงตัว ชี้ไปที่กองหนังสือข้างกำแพงหน้าประตู "หนังสือพวกนี้คือทั้งหมดที่ฉันจะบริจาค คุณรีบดำเนินการหน่อย ฉันจะรอออกไปข้างนอก"
หลินรั่วอวี่สะกดกลั้นความโกรธในใจไว้ สายตาเหลือบไปเห็นหนังสือกว่า 10 มัดข้างกำแพงแล้ว แสดงสีหน้าประหลาดใจ "เยอะขนาดนี้?"