"แค๊ก!"
สีหน้าของหนิงเซี่ยงเทียนหมองลงทันที เขาหันไปมองภรรยา ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
คงไม่ผิดไปจากที่คิด ต้องเป็นฝีมือภรรยาที่แกล้งแหย่เขาอีกแล้ว เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนนับครั้งไม่ถ้วน
หลานซีหัวเราะพรืด "มองฉันทำไม?"
เธอนั่งลงข้างสามี คว้าเหยือกน้ำผลไม้สดคั้นมารินให้เขาหนึ่งแก้ว พลางเอ่ย "ฉันไม่ได้โกหกคุณสักหน่อย สองวันนี้คุณซีน้อยเอาแต่ถามว่าคุณจะกลับบ้านเมื่อไร บอกว่ามีเรื่องดี ๆ อยากเล่าให้ฟัง"
"แล้วฉันก็ไม่ได้บอกว่าคุณซีน้อยคิดถึงคุณ คุณคิดมากไปเองต่างหาก"
"..."
หนิงเซี่ยงเทียนทำหน้าเจื่อน "ผมนี่ ผมว่าแม่ลูกช่วยกันเห็นใจผมบ้างได้ไหม?"
พูดจบ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่อยู่ ตอนลูกสาวยังเด็กก็ดีหน่อย ติดเขามาก แต่พอโตขึ้น มีความคิดเป็นของตัวเอง เริ่มเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น แล้วยังได้รับอิทธิพลจากนิสัยของภรรยา เลยชอบพูดย้อนเขาอยู่เรื่อย
ในบ้านนี้... เขาไม่มีศักดิ์ศรีอะไรเลย!
เศร้าจัง เห็ดหอม~~~
"เอาละ รีบกินข้าวเถอะ" หลานซีเอ่ยขำ ๆ
"รอเดี๋ยวนะ"
หนิงซีวางตะเกียบที่เพิ่งหยิบขึ้นมากลับลงที่เดิม เธอเดินไปฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร สีหน้าจริงจัง "พ่อ แม่ หนูมีเรื่องต้องคุยด้วย"
"เรื่องอะไร?"
หนิงเซี่ยงเทียนและหลานซีถามขึ้นพร้อมกัน
โดยเฉพาะหลานซี ความอยากรู้ในใจแทบระเบิดออกมา เธอเฝ้ารอฟังสิ่งที่ลูกสาวกำลังจะพูดด้วยใจจดใจจ่อ
หนิงซีเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา "วันหยุดที่ผ่านมา อวี่ฝานพาหนูไปที่บ้านของกู่อวิ๋นเก้าดั้ง หนูได้คารวะกู่อวิ๋นเก้าดั้งเป็นอาจารย์แล้ว"