"เธอ เธอ เธอจะลูบหัวฉันทำไม"
"มีหลักฐานไหม"
เย่ฝานทำหน้าเฉยตาไม่กระพริบ กระพริบตาแวววาว คล้ายยิ้มไม่ยิ้ม ไม่ยอมรับการกระทำเมื่อครู่ของตนเลยสักนิด
เมื่อเผชิญกับวิธีการตีหน้าเซ่อของอเย่ฝาน หนิงซีโกรธจนหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ ยืนกรานว่า "ฉะ ฉันเห็นเมื่อกี้นี้เอง เธอลูบจริง ๆ นั่นแหละ"
"มีหลักฐานไหม"
"..."
มองอเย่ฝานที่ยิ้มตาหยี หนิงซีกำมือเล็ก ๆ แน่น ในใจคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอด อย่าโกรธ อย่าโกรธเด็ดขาด ก็แค่ลูบหัว...
อ๊า ๆ ๆ !!!
ทำไมต้องลูบหัวฉัน
แถมยังเป็นที่โรงอาหารซึ่งเป็นที่สาธารณะอีก ต้องมีคนเห็นแน่...
-
กินข้าวเสร็จ เย่ฝานยกถาดสองใบไปส่งที่จุดคืนภาชนะ เพิ่งเดินออกประตูโรงอาหารก็เห็นหนิงซีที่ยืนอยู่ใต้ต้นหลิว
ต้นหลิวในต้นฤดูใบไม้ผลิ กิ่งเรียวยาวเผยใบอ่อนสีเขียวสดใส หญิงสาวมีใบหน้างดงามละเมียดละไม สดชื่นและสง่างาม อาบไล้ด้วยแสงแดด ทั้งสองสิ่งขับเน้นกันและกัน กลายเป็นทิวทัศน์ที่งดงาม
แววตาเย่ฝานฉายแววประหลาดใจชั่วขณะ
จากที่เขาเข้าใจนิสัยของหนิงซี ยัยหนูนี่ตอนนี้ยังต้องโกรธเรื่องเมื่อกี้อยู่แน่ ไม่น่าจะรอเขากลับห้องเรียนด้วยกันเหมือนอย่างเคย
แต่หนิงซีกลับยังรอเขาอยู่ ดูพิกล ๆ นะ
"เป็นอะไรไปหรือ"
เย่ฝานเห็นหนิงซีมองเขาอยู่แต่ไกล ก็ก้าวเท้าเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ ยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็ก ๆ ของหนิงซีโดยไม่รู้ตัว สัมผัสอันละเมียดลื่นสบายบนมือทำให้เขาอารมณ์ดีมาก