พอเห็นฉู่เซี่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง หลิวฉี่หางก็มองเธอด้วยแววตาลึกซึ้ง ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ว่า “คนหนุ่มสาวอย่าหมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้มากเกินไป” แล้วเดินจากไปอย่างสง่างาม
ฉู่เซี่ยที่ถูกทิ้งให้ยืนงงอยู่กลางสายลม เค้นคำพูดออกมาจากไรฟันว่า “ชีวิตคนเราก็ลำบากพอแล้ว อย่าซ้ำเติมกันสิคะหัวหน้า!”
เธอ! ฉู่เซี่ย! วันนี้ก็เป็นอีกวันที่อยากย้ายไปใช้ชีวิตบนดาวดวงอื่น! ยิ้มเหนื่อย.jpg
เฉินฉือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางกระตือรือร้น อยากชวนฉู่เซี่ยคุยสักหน่อย พอเห็นเธอทำท่าเหมือนยังมีชีวิตอยู่แต่ใจตายไปแล้ว ก็เงียบ ๆ ชักมือแห่งมิตรภาพที่ยื่นออกไปหยั่งเชิงในฐานะคนคอเดียวกันกลับมา
คิดว่าสาวน้อยยังอายอยู่ เขาจึงกดเข้าโต่วเล่อ มองแขนขาวผ่องกับเรียวขายาว ๆ ที่เต็มหน้าจอ แล้วทำหน้าอิ่มเอมใจ!
เจินเจิน อ้ายอ้าย เหลียนเหลียนของเขา! เขามาแล้ว! ถ้าหัวหน้ามาเจอจะทำยังไงน่ะเหรอ? ฮึ เขากำลังหาแรงบันดาลใจอยู่ต่างหาก ห้ามใครมารบกวน!
ฉู่เซี่ยค่อย ๆ ประกอบตัวเองที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่ข้าง ๆ กลับเข้าที่อย่างเงียบงัน เธอใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะฟื้นจากสภาพหมดอาลัยตายอยาก แล้วหันไปมองเฉินฉือที่กำลังไถมือถืออย่างเพลิดเพลิน แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส ผู้ชายอายุสามสิบกว่า ๆ นี่ใจกว้างจริง ๆ ไม่สนสายตาคนอื่นเลยสักนิด!
น่าอิจฉาชะมัด!
เมื่อจัดการอารมณ์ตัวเองได้แล้ว เธอก็เปิดเว็บไซต์บริษัท เห็นว่าประชาสัมพันธ์เพลงใหม่ของตัวเองขึ้นอยู่บนนั้นแล้ว ฉู่เซี่ยจึงกดแชร์ต่อทันที