เหลือเวลาอีกเพียงวันเดียวก็จะหมดวันหยุด ฉู่เซี่ยนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ
พอตื่นแล้ว ฉู่เซี่ยก็กอดผ้าห่มผืนเล็กของตัวเองนั่งเหม่ออยู่ จนหิวแทบไม่ไหวถึงค่อยฝืนลุกขึ้นมา
เธอสั่งอาหารเดลิเวอรีให้ตัวเองแบบสะลึมสะลือ พลางนึกถึงมื้อหม้อทองแดงสูตรต้นตำรับที่ไปกินกับฉู่ชิว รู้สึกว่ายังกินไม่จุใจเลย
เพิ่งกลับถึงบ้านแท้ ๆ ฉู่เซี่ยก็เริ่มวางแผนแล้วว่าคราวหน้าจะไปเมืองหลวงเมื่อไร จะได้ไปเกาะน้องชายกินฟรีอีก
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูช่องแสดงความคิดเห็นของเรื่อง «ราชันเร้นลับ» ส่วนใหญ่กำลังคุยกันถึงเนื้อเรื่องหลังจากนี้ บางคนก็เขียนเรื่องสั้นดัดแปลงออกมา
จะว่าไป ชาวเน็ตนี่มีความคิดสร้างสรรค์กันจริง ๆ แค่ไม่กี่วันก็มีไอเดียแปลกใหม่สนุก ๆ โผล่มาเต็มไปหมด
ฉู่เซี่ยอ่านอย่างเพลิดเพลิน
แต่พวกที่เร่งให้อัปเดตนี่ก็เกินไปหน่อยนะ ตอนนี้เธออัปวันละหมื่นคำแล้ว มากกว่านักเขียนถึง 99 เปอร์เซ็นต์ในตลาด ยังไม่พอใจกันอีกหรือไง
ฉู่เซี่ยทำหน้าเอือมระอาแล้วเบ้ปาก ก่อนจะเมินไปตรง ๆ
จังหวะนั้นพอดีอาหารเดลิเวอรีมาถึง เธอปิดช่องแสดงความคิดเห็นแล้วเปิดอนิเมะสั้น ๆ มาดูระหว่างกิน
หลังกินเสร็จ เธอก็จัดของฝากจากเมืองหลวงแยกประเภทแล้วแพ็กให้เรียบร้อย ส่วนหนึ่งใส่ถุงกระดาษสวย ๆ
ตั้งใจว่าจะเอาไปแบ่งให้เพื่อนร่วมงานที่บริษัทวันรุ่งขึ้น ส่วนที่เหลือก็เก็บเข้าคลังขนมของตัวเองไว้เป็นเสบียง
เก็บของเสร็จ ฉู่เซี่ยก็ซุกตัวลงบนโซฟาสำหรับคนขี้เกียจ หลับตารับแสงแดด พลางฮัมเพลงเพี้ยน ๆ อยู่ในลำคอ
ดื่มด่ำกับช่วงเวลาสบาย ๆ ในยามบ่าย
เมื่อคืนก่อนนอนเธอวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ว่าก่อนกลับไปทำงานจะจัดการทุกอย่างให้เข้าที่
แถมช่วงสองสามวันนี้เธอกับฉู่ชิวก็เที่ยวเล่นไปทั่ว สนุกกันจนลืมตัว ไม่ได้เขียนต้นฉบับสำรองของ «ราชันเร้นลับ» เพิ่มเลย
ต้นฉบับที่เหลือก็มีไม่มาก ตอนนี้ต้องรีบเขียนเพิ่มแล้ว