หลิวฉี่หางก้มอ่านโน้ตเพลงตั้งแต่ต้นจนจบอีกรอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ยิ่งมองฉู่เซี่ยก็ยิ่งพอใจ ไม่เสียแรงที่เขามองเห็นแววในตัวเธอ ฝีมือโดดเด่นจริง ๆ!
“เสี่ยวฉู่ เพลงนี้ไม่มีปัญหาเลย เตรียมจะปล่อยเพลงเมื่อไหร่ล่ะ?”
“ถ้าไม่มีปัญหา ฉันคิดว่าปล่อยเดือนกรกฎาคมน่าจะดีที่สุดค่ะ”
“ได้ ถึงเวลาจะกระชั้นหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แล้วมีข้อกำหนดเรื่องนักร้องไหม? เดี๋ยวฉันนัดคนมาทดสอบเสียงให้”
ฉู่เซี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเป็นนักร้อง ขอผู้ชายที่แร็ปได้ เสียงมีเนื้อมีหนังและกังวานนิด ๆ ถ้าเสียงนุ่มนวล ฟังแล้วมีเรื่องราวด้วยจะยิ่งดีค่ะ”
หลิวฉี่หางฟังข้อกำหนดแล้วก็บอกว่าไม่มีปัญหา ก่อนจะเตือนเธอว่า “เสี่ยวฉู่ ขอพูดไว้ก่อนนะ ตอนนี้เธอยังเป็นแค่นักแต่งเพลงฝึกงาน คนที่นัดมาได้ส่วนใหญ่คงเป็นเด็กฝึกที่ยังไม่ได้เดบิวต์ ถ้าอยากได้นักร้องที่พอมีชื่อเสียงแล้วมาร้องให้ ส่วนใหญ่คงถูกปฏิเสธ”
ฉู่เซี่ยพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เธอแค่อยากปล่อยเพลงให้เร็วที่สุด คุณภาพเพลงก็วางอยู่ตรงนี้แล้ว ต่อให้เด็กฝึกร้อง ผลงานก็คงไม่แย่ แถมเธอยังได้ส่วนแบ่งเพิ่มอีกหน่อยด้วย
“ถ้างั้นก็ดี เดี๋ยวฉันจัดการให้เลย”
พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในห้องทำงานขึ้นมาโทรออก
ฉู่เซี่ยนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ แล้วปล่อยใจล่องลอยไปไกล จริง ๆ แล้วเมื่อเช้าเธอเห็นฐานข้อมูลนักร้องโดยเฉพาะในคลังเอกสารภายในบริษัท
ตอนแรกเธอตั้งใจจะเลือกคนเอง แต่พอเปิดฐานข้อมูลดูก็ถึงกับสูดปาก ข้อมูลแน่นเอี้ยดเป็นร้อยหน้า ตั้งแต่ราชาและราชินีวงการระดับท็อป ไปจนถึงเด็กฝึกที่ยังไม่เดบิวต์ มากมายจนชวนขนลุก ฉู่เซี่ยแทบจะเป็นโรคกลัวรูอยู่แล้ว