“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ การที่คุณมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” หญิงสาวผมสั้นปลอบ “แค่บังเอิญไปที่สถานประกอบพิธีศพวันนี้ แล้วถูกผีใช้ประโยชน์เท่านั้น”
“ใช่ครับพี่ใหญ่” ชายผมเหลืองเอ่ยเสริม “วันนี้ถ้าคนอื่นไปสถานประกอบพิธีศพแทนคุณ มันก็ใช้ประโยชน์จากคนนั้นเหมือนกัน ถ้าวันนี้ไม่มีใครอยู่ที่นั่น มันก็คงหาวิธีอื่นมาทำร้ายคน”
กู้เฉวียนเริ่มเข้าใจขึ้นเล็กน้อย ใจจึงพลอยสงบลงบ้าง
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้พวกเรา...” จู่ ๆ หญิงร่างท้วมที่กระสับกระส่ายที่สุดก็เปิดปาก “ฉันต้องไปไหนกันแน่ พวกคุณจะพาพวกเราไปที่ไหน”
“จะไปไหนไม่สำคัญ พวกคุณสองคนแค่จำไว้ข้อเดียว...” หญิงสาวผมสั้นดึงเรื่องกลับเข้าประเด็น “ถ้าอยากมีชีวิตรอด ก็ฟังพวกเราไว้ให้ดี ฉันไม่ได้พูดเล่น”
“ฟังจากที่คุณพูดแล้ว ที่ที่เราจะไปคงไม่ธรรมดา แถมคุณยังชำนาญเรื่องนี้มาก หรือว่าที่ที่เราจะไป...” กู้เฉวียนหรี่ตาลง “จะมีของแบบนั้นด้วย?”
“มือใหม่ ไม่ใช่แค่อาจมี แต่ต้องมีแน่นอน!” หญิงสาวผมสั้นตอบอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องกังวล ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ก็ออกไปได้ แต่มีเงื่อนไขว่า...ต้องหลบพวกมันและเอาชีวิตรอดให้ได้!”
กู้เฉวียนคล้ายจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง ทันใดนั้น โทรศัพท์ของคนสองคนก็ส่งเสียงข้อความเข้า 【ติ๊ง】
ชายผมเหลืองกับหญิงสาวผมสั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกัน ราวกับกำลังอ่านข้อความบางอย่าง
“พวกคุณกำลังดูอะไรกันอยู่?” กู้เฉวียนขมวดคิ้ว มองทั้งสองคน “ดูท่าจะเป็นเรื่องสำคัญ ขอให้ผมกับคุณผู้หญิงคนนี้ดูด้วยได้ไหม”
กู้เฉวียนไม่ได้โง่ เขาจงใจพาหญิงร่างท้วมที่เป็นมือใหม่เหมือนตัวเองเข้ามาขอดูด้วย
“ฉันบอกแล้วไง ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ก็ออกไปได้” หญิงสาวผมสั้นยื่นหน้าจอข้อความให้กู้เฉวียนทันที “ส่วนหน้าที่ที่ฉันพูดถึง ก็คือสิ่งนี้”
กู้เฉวียนก้มมองหน้าจอ
บนหน้าจอสีขาวที่สว่างจ้าจนแสบตา มีข้อความสั้น ๆ ที่ดูคล้ายคำสั่งเขียนอยู่
“จัดลำดับความสัมพันธ์ในครอบครัวของเจ้าของบ้านให้ถูกต้อง และมีชีวิตรอดให้ครบสองวัน?” กู้เฉวียนสรุปข้อความ “ฟังดูเหมือนไม่ยากเท่าไร แต่กลับให้ความรู้สึก...ประหลาดชอบกล”
กู้เฉวียนขมวดคิ้ว จัดลำดับความสัมพันธ์ในครอบครัวของเจ้าของบ้านงั้นหรือ?
นี่มันภารกิจอะไร
ช่างพิลึกจริง ๆ
“พูดให้ละเอียดกว่านั้นก็คือ นับตั้งแต่ลงจากรถ ถ้าอยู่ให้ครบ 48 ชั่วโมงและทำภารกิจสำเร็จ ก็จะออกไปได้” ชายผมเหลืองเสริม “เวลานี้แม่นยำแน่นอน ผมไม่อยากอยู่ที่นั่นต่อแม้แต่วินาทีเดียว”
“ของพวกคุณเหมือนกันหมดไหมครับ คุณผู้ชาย ขอผมดูโทรศัพท์หน่อยได้ไหม” กู้เฉวียนถาม
ชายหนุ่มผมเหลืองไม่ลังเล ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้กู้เฉวียนดู
กู้เฉวียนตรวจดูจนแน่ใจว่าหน้าจอโทรศัพท์ของทั้งสองคนเหมือนกัน จึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย
อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าหญิงสาวผมสั้นไม่ได้โกหก
หญิงสาวผมสั้นเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้พูดอะไร
“แปลกจัง ทำไมพวกคุณถึงได้รับข้อความกันหมด แต่พวกเรากลับไม่ได้ล่ะ” หญิงร่างท้วมมองโทรศัพท์ของตัวเอง “พวกคุณพิเศษกว่าหรือไง”
“มือใหม่บางคนไม่ได้รับข้อความในครั้งแรกครับ” ชายหนุ่มผมเหลืองอธิบาย “เหตุผลที่ได้ยินกันมาน่ะพิลึกมาก มือใหม่บางคนถึงจะได้รับข้อความตั้งแต่ครั้งแรก ส่วนใหญ่ก็คิดว่าเป็นข้อความแกล้งเล่น เลยไม่ยอมขึ้นรถ”
จากคำพูดนั้น กู้เฉวียนได้ข้อมูลสำคัญอย่างหนึ่ง
พวกเขาไม่ได้ต้องเผชิญหน้ากับผีแค่ครั้งเดียว
แต่ต้องเจออีกหลายครั้ง หลายครั้งเหลือเกิน
“เอาละ มือใหม่ทั้งหลาย” หญิงสาวผมสั้นเก็บโทรศัพท์ “ถ้ามีข้อสงสัยอะไรอีก พอเริ่มภารกิจแล้วก็ถามได้ทุกเมื่อ”
กู้เฉวียนกับหญิงร่างท้วมพยักหน้า
รถเริ่มสั่นสะเทือน เมื่อมองเห็นรอบตัวชัดขึ้นอีกครั้ง แท็กซี่กลับจอดอยู่กลางป่าทึบเสียแล้ว
เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น ประตูรถเปิดออก
กู้เฉวียนกับคนอื่น ๆ รีบลงจากรถ แล้วกวาดตามองไปรอบด้าน
รัตติกาลมืดดำราวหมึก ป่าทึบสูงตระหง่านบดบังแสงจันทร์จนมิด
เกล็ดหิมะเย็นเยียบโปรยปรายอย่างเงียบงัน ปกคลุมกิ่งไม้แห้งผุและพื้นป่ารกร้าง
ลมหนาวพัดผ่านผืนป่า ส่งเสียงคร่ำครวญ รอบด้านเงียบสงัดและมืดมิด
ระหว่างนั้น ชายหนุ่มผมเหลืองก้าวลงจากรถพลาดจนล้ม
กู้เฉวียนขมวดคิ้ว
หมอนี่ซุ่มซ่ามชะมัด
อากาศหนาวจัด เกล็ดหิมะเลือนรางลอยอยู่ในความมืด
ลมเย็นยะเยือกแทรกผ่านรอยแยกของชุดสูท ซึมเข้าสู่ผิวหนังและกระดูก
ในป่าทึบ ไม่มีสีเขียวชอุ่มหลงเหลืออยู่แล้ว
ท่ามกลางความมืด กระท่อมไม้เก่าหลังหนึ่งตั้งโดดเดี่ยวอยู่ในป่า ภายในมีแสงสลัว ๆ หิมะหนาทับถมบนหลังคาจนยุบลงเล็กน้อย
มันตั้งนิ่งโดดเดี่ยวอยู่กลางป่าที่ถูกลมพายุหิมะโหมกระหน่ำ แผ่ความเงียบงันเย็นเยียบถึงกระดูก
กู้เฉวียนสูดกลิ่นรอบตัว กลิ่นดินกับใบไม้เข้มข้นเป็นอย่างมาก
กลิ่นชื้นแฉะของดินในป่าปะปนกับกลิ่นแปลกประหลาด แทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายในจนเขาสะท้านขึ้นมา
กู้เฉวียนดูเวลา หลังลงจากรถแล้ว เวลาพอดีเป๊ะสิบโมงกลางคืน
อีกสองวันตอนสิบโมง ภารกิจก็จะสิ้นสุด
พวกเขาต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่สองวัน
“จำไว้ให้ดี มือใหม่ทั้งหลาย” หญิงสาวผมสั้นย้ำอีกครั้ง เสียงเบากว่าในรถเสียอีก “เมื่อภารกิจเริ่มแล้วก็ไม่มีทางย้อนกลับ ต้องทำให้สำเร็จ ที่นี่ไม่ใช่โลกแห่งความจริง พวกคุณหนีไม่พ้นหรอก จะทำภารกิจให้สำเร็จ หรือไม่ก็...ตาย!”
กู้เฉวียนขมวดคิ้ว
เขาเริ่มรู้สึกเลา ๆ แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่โลกแห่งความจริง
ชานเมืองรอบเมืองต้าชวนล้วนเป็นถนน
รถไม่มีทางวิ่งไปได้สิบนาทีแล้วจู่ ๆ ก็มาโผล่กลางป่ากว้างใหญ่ขนาดนี้ที่กำลังมีหิมะตก
เขาหันไปมองชายหนุ่มผมเหลืองที่หนาวจนตัวสั่น “น้องชาย นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่มาที่นี่?”
“ค...ครั้งที่สองครับ” ชายหนุ่มผมเหลืองตอบ
“ยังปรับตัวไม่ได้อีกเหรอ” กู้เฉวียนยิ้มขื่น
“พี่ใหญ่ เขาว่ากันว่าคนไม่รู้ย่อมไม่กลัวครับ” ชายหนุ่มผมเหลืองฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “พอได้เห็นความเจ้าเล่ห์ของพวกมัน คุณก็จะรู้ว่าการมีชีวิตอยู่ที่นี่ต้องใช้ความกล้าหาญมากแค่ไหน”
กู้เฉวียนไม่ได้โต้แย้ง
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง ล้อบดทับใบไม้กับหิมะหนา
เมื่อหันกลับไป ก็เห็นแท็กซี่อีกคันจอดอยู่ด้านหลังรถที่พวกเขาลงมาอย่างชัดเจน
มีคนสองคนลงมาจากรถ
คนหนึ่งสวมหมวกไหมพรม ส่วนอีกคนร่างกำยำอย่างยิ่ง บนใบหน้ามีแผลเป็นจากคมดาบอันน่าสยดสยอง
ทั้งสองมีสีหน้าเรียบเฉย
“ทำไมรถอีกคันถึงมีคนลงมาแค่สองคน?” กู้เฉวียนเห็นคนที่ลงจากรถแล้วกระตุกมุมปาก
“ดีนี่ คุณสังเกตเห็นปัญหาแล้ว” หญิงสาวผมสั้นอธิบายต่อ “คุณคิดว่ารถคันนี้จะมีคนลงมาสี่คนเหมือนรถของพวกเราใช่ไหม”
กู้เฉวียนพยักหน้า
“จุดขึ้นรถไม่ได้มีแค่จุดเดียว ผีสามารถปรับเปลี่ยนตำแหน่งจุดขึ้นรถในโทรศัพท์ของแต่ละคนได้เล็กน้อย เช่น ทำให้โทรศัพท์ของแต่ละคนแสดงจุดขึ้นรถสองจุด หรือแม้แต่สามจุด”
แววตาของหญิงสาวผมสั้นเย็นชา “ทุกคนไม่รู้จุดขึ้นรถของคนอื่น บางจุดมีคนไปขึ้นรถห้าคน บางจุดมีแค่สองคน เพราะอย่างนั้นถึงเกิดภาพอย่างที่คุณเห็น”
“ผีทำแบบนี้เพื่อให้มีคนมาเที่ยวละสี่คน...” ชายผมเหลืองเสริมด้วยเสียงสั่นเครือ “แต่คุณเป็นมือใหม่ ยังไงก็จัดการง่ายกว่าชายผมสั้น เพราะงั้น...คุณถึงได้ขึ้นรถ ส่วนเขาตายไปแล้ว”
กู้เฉวียนได้ฟังแล้วลูบจมูก ในใจพลันเย็นวาบ