ปัง!
โทรศัพท์โนเกียที่เธอทะนุถนอมเหมือนแก้วตาดวงใจหลุดจากมือ ตกกระแทกพื้น ฝาหลังกระเด็น แบตเตอรี่หลุดลอยออกไป
หน้าจอมืดลง เสียงของครูประจำชั้นขาดหายไป แต่หลินวานหนิงเหมือนไม่ทันสังเกต
เวียนหัว มึนงง
ตอนนี้เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย โลกรอบตัวราวกับอื้ออึงไปหมด เสียงเคาะประตูดังจากนอกห้องก็ฟังดูไม่เป็นจริง
แล็ปท็อปในห้องนอนยังเปิดอยู่
ข้อความแจ้งว่าคะแนนถูกปกปิดบนจอกลางค้างอยู่อย่างนั้น ราวกับเป็นเรื่องตลกที่สวรรค์แกล้งเธอ
วันที่เธอรอคอยมานานขนาดนี้
วันที่เธอและพี่สาวทนฝ่าฟันมาหลายปี ทุ่มเททุกอย่างเพื่อวันนี้
แต่ตอนนี้เธอแค่รู้สึกว่าข้อความนั้นมันเสียดแทงตา
เสียงเคาะประตูยังคงดังอยู่
“วานหนิง! วานหนิงเปิดประตูสิ!”
ป้าวู๋ด้านนอกเดินวนไปมาเป็นกังวล
หลินวานหนิงสะดุ้งกลับสู่สติ ก้มลงหยิบโทรศัพท์ที่แตกกระจาย พยายามจะประกอบแบตเตอรี่กลับเข้าไป แต่มือสั่นจนประกอบไม่ติดสักที
เธอไม่สนใจแล้ว กำโทรศัพท์กับกุญแจวิ่งไปที่ประตู
ประตูเปิดออก ป้าวู๋แทบถูกชน
“หนูล่ะ ทำไมอยู่นานขนาดนั้น เมื่อกี้ครูประจำชั้นหนูโทรหาป้าเลยนะ ว่าโรงเรียนมีเรื่อง ให้ป้าดูแลหนูไว้ หนู…”
ป้าวู๋อยากพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นหน้าซีดเผือดของหลินวานหนิงก็ตกใจ
“วานหนิง หนู…”
หลินวานหนิงไม่มีเวลาอธิบาย เธอพุ่งผ่านป้าวู๋แล้ววิ่งออกไปนอกตึก
“เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน!”
ป้าวู๋วิ่งตามออกไป คว้าข้อมือหลินวานหนิงไว้ แล้วชี้ไปที่รถตู้คันหนึ่งจอดอยู่ที่ปากซอย ลุงหวังสามีของป้าวูนั่งรออยู่แล้ว