ทันทีที่ต้วนเสี่ยวซีพูดจบ หม่าเวยตงก็ถือกล่องข้าวที่ซื้อกลับมาเดินเข้ามา
หม่าเวยตงเหลือบมองโซฟาที่ว่างเปล่า ก็รู้ทันทีว่าเฉินอวิ้นน่าจะตื่นแล้ว
เขาจึงถือกล่องข้าวเดินตรงเข้าไปในห้องพักฟื้น และก็เห็นเฉินอวิ้นกำลังนั่งคุยกับต้วนเสี่ยวซีอยู่จริง ๆ
“คุณเฉิน คุณตื่นแล้ว ซีซี ฉันซื้อโจ๊กหมูสับใส่ผักแบบรสอ่อน ๆ มาให้”
“ช่วงนี้คุณต้องกินอาหารรสอ่อนหน่อยนะ”
หม่าเวยตงพูดจบก็วางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ จากนั้นหยิบโจ๊กหมูใส่ผักออกมาหนึ่งถ้วย
“คุณลุงหม่า กลับมาแล้วเหรอคะ เมื่อกี้หนูกำลังคุยกับแม่เรื่องคุณลุงอยู่เลย” ต้วนเสี่ยวซีมองหม่าเวยตงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกสนิทสนมกับหม่าเวยตงอย่างเป็นธรรมชาติ
หม่าเวยตงได้ยินแล้วก็ยิ้มพลางถามว่า “ซีซี จริงเหรอ? หนูบอกแม่ว่าอะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง?”
พูดถึงตรงนี้ หม่าเวยตงก็อดเหลือบมองเฉินอวิ้นไม่ได้
เฉินอวิ้นเบือนหน้าไป ไม่กล้าสบตาหม่าเวยตง
หลังจากผ่านเรื่องราวมาหลายครั้ง ตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับหม่าเวยตงอย่างไร
แต่ต้วนเสี่ยวซีกลับยิ้มร่าแล้วพูดว่า “คุณลุงหม่า หนูบอกแม่ว่าคุณลุงเป็นคนดี ขอบคุณที่ช่วยชีวิตหนูไว้นะคะ”
หม่าเวยตงยิ้มแล้วพูดว่า “ซีซี ทั้งน่ารักทั้งสวยขนาดนี้ พอฉันบังเอิญเจอเข้า ก็ต้องหาทางช่วยหนูให้ได้อยู่แล้ว”
“เอาละ หนูหิวไม่ใช่เหรอ? มา ดื่มโจ๊กก่อน”
เฉินอวิ้นเห็นดังนั้นก็รีบพูดว่า “ฉันป้อนเองค่ะ”