หลังหม่าเวยตงออกไป ซีซีก็นอนอยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย
จากนั้นเธอก็ขยับตัว แล้วพบว่าร่างกายไม่ได้มีปัญหาอะไร ทั้งยังไม่รู้สึกไม่สบายตรงไหน จึงลุกขึ้นนั่งทันที
“เอ๊ะ?”
จู่ ๆ ซีซีก็รู้สึกเย็นวาบบนศีรษะ พอยกมือขึ้นคลำหัว เธอก็ร้อง “อ๊ะ!” ออกมา
แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็นึกถึงคำเตือนของหม่าเวยตง จึงรีบยกมือปิดปาก
“ฮือ ๆ ๆ… ผมฉันล่ะ? ทำไมผมฉันหายไปแล้ว?”
ตอนนี้ต้วนเสี่ยวซีถึงกับอึ้งไปทั้งคน รู้สึกน้อยใจอย่างที่สุด
เธอไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าต้องกลับโรงเรียนไปทั้งหัวโล้น เพื่อนสาวของเธอจะหัวเราะเยาะขนาดไหน “ซีซี เป็นอะไรไป? ซีซี ตื่นหรือยัง? ซีซี อย่าทำให้แม่ตกใจสิ!”
เฉินอวิ้นที่กำลังหลับอยู่ได้ยินเสียงกรีดร้องของต้วนเสี่ยวซี จึงสะดุ้งตื่นจากฝันและลุกพรวดขึ้นจากโซฟาทันที
จากนั้นเธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องพักฟื้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ
พอเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นและเห็นต้วนเสี่ยวซีนั่งอยู่บนเตียง เฉินอวิ้นก็รีบวิ่งเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น ก่อนย่อตัวลงตรงหน้าเตียงแล้วมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง “โธ่ ซีซี ตื่นแล้วเหรอลูก?”
“ซีซี ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
พอต้วนเสี่ยวซีเห็นแม่วิ่งเข้ามา เธอก็โผเข้ากอดเฉินอวิ้นแล้วร้องไห้ “แม่คะ หนูทำให้แม่ตื่นหรือเปล่า? หนูขอโทษนะคะ”
เฉินอวิ้นรีบพูดว่า “โธ่ ซีซีพูดอะไรอย่างนั้น? ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”