สองทุ่ม อพาร์ตเมนต์ซูซิน
หม่าเวยตงมองหลิวเวยเวยที่หลับสนิท ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
นับตั้งแต่เปิดกล่องแพนโดรา เขาก็พบว่าตัวเองกดความต้องการเอาไว้ไม่ไหวจริง ๆ
เมื่อเริ่มต้นแล้ว เรื่องแบบนี้ก็เหมือนติดยา จะเลิกอย่างไรก็เลิกไม่ได้
แต่เวลานี้เขาคิดได้อย่างปลอดโปร่ง ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ย่อมไม่ฝืนตัวเองอยู่แล้ว
หม่าเวยตงอดกลั้นมาสิบปี ถึงเวลาที่เขาจะได้มีความสุขเสียที
ส่วนหลิวเวยเวยนั้น รูปร่างดีไร้ที่ติ โดยเฉพาะเพราะเธอออกกำลังกายทุกวัน หุ่นจึงสมบูรณ์แบบ ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้เขาไม่มีทางได้ลิ้มลองของดีแบบนี้แน่นอน
แต่ตอนนี้...ชีวิตช่างมีรสชาติเสียจริง!
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากฝึกฝนมาหลายชั่วโมง เขาก็พบว่าพลังวิญญาณในตันเถียนของตนเอิบอิ่มขึ้นไม่น้อย!
แม้จะเพิ่มขึ้นไม่มากนัก แต่หม่าเวยตงก็พอใจแล้ว
ถึงอย่างไรหลิวเวยเวยก็ไม่ใช่ร่างเทพบริสุทธิ์หยินอย่างเฉินอวิ้น
ถ้าได้ฝึกฝนร่วมกับเฉินอวิ้น ความเร็วคงพุ่งกระฉูดแน่
แต่ร่างเทพบริสุทธิ์หยินนั้นเป็นสิ่งที่พบได้ยากยิ่ง
ทว่าเมื่อนึกถึงเฉินอวิ้น ผู้มีร่างเทพบริสุทธิ์หยิน เคล็ดเทพหยินหยางมหาสันดารในร่างของหม่าเวยตงก็เริ่มหมุนเวียนขึ้นมาอีกครั้ง
เห็นได้ชัดว่ามันปรารถนาจะครอบครองอีกฝ่าย!
นั่นคือความปรารถนาตามสัญชาตญาณที่มาจากส่วนลึกของร่างกาย เขาไม่อาจควบคุมมันได้เลย
หม่าเวยตงรีบข่มความคิดในใจเอาไว้
จากนั้นก็ส่ายหน้า
ถึงอย่างไรเขาก็รู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉินอวิ้นเป็นเพียงวาสนาชั่วคราว คงไม่มีครั้งต่อไปอีกแน่