อู๋เสียวโหรวมองหม่าเวยตงแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “คุณปู่ หนูอยากอยู่กับคุณปู่จริง ๆ ต่อให้คุณปู่มีแฟนแล้ว หนูก็ไม่ถือสา หนูแค่อยากอยู่กับคุณปู่เท่านั้น”
อู๋เสียวโหรวตัดสินใจแล้ว
ไม่ว่าหม่าเวยตงจะมีแฟนหรือไม่ เธอก็จะอยู่กับเขา
อีกทั้งเธอเชื่อว่า สุดท้ายคนที่จะได้อยู่เคียงข้างหม่าเวยตงต้องเป็นเธอแน่นอน
เธอมีเวลาเหลือเฟือ ค่อย ๆ รอได้ ยังไงก็ต้องทำให้หม่าเวยตงเห็นข้อดีของเธอได้แน่
“โธ่ เสียวโหรว เธอ...ทำแบบนี้ไปทำไม”
หม่าเวยตงได้ยินคำพูดของอู๋เสียวโหรวแล้วก็ปวดหัวขึ้นมา
เด็กสาวคนนี้ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้นะ
เขาพูดชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ทำไมเธอถึงไม่ยอมฟังกันเลย
หรือว่าหลังจากบำเพ็ญเซียนแล้ว เสน่ห์ของเขาจะเพิ่มขึ้นจริง ๆ
ไม่น่าใช่นะ
เขาก็แค่ชายชราอายุหกสิบปี ไม่ใช่หนุ่มหล่ออะไรสักหน่อย
ถ้าพูดถึงเสน่ห์ต่อผู้หญิง เขาใช้ชีวิตมาเกินครึ่งชีวิต ก็มีภรรยาแค่อสูคนเดียว
แต่เด็กสาวคนนี้กลับเหมือนตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ฟัง
ก่อนหน้านี้พูดว่าจะเป็นแฟนเขา ตอนนี้ถึงกับย้ายมาอยู่ด้วยกันเลย
ท่าทางแบบนี้เห็นชัด ๆ ว่าคิดจะเกาะเขาไปทั้งชีวิต
พอคิดถึงตรงนี้ หม่าเวยตงก็ทั้งขำทั้งจนใจ
แต่พอมองแววตาดื้อรั้นของอู๋เสียวโหรว เขาก็ใจแข็งไล่เธอไปไม่ลงจริง ๆ
ถึงอย่างไรเด็กสาวคนนี้ก็เป็นคนน่าสงสาร
ถ้าเขาไล่เธอไปนอนใต้สะพานลอยจริง ๆ เขาคงรู้สึกไม่สบายใจ
ช่างเถอะ ค่อย ๆ ดูไปทีละก้าวแล้วกัน
คิดได้ดังนั้น หม่าเวยตงก็มองอู๋เสียวโหรวแล้วถามว่า “กินข้าวหรือยัง”
“กิน...”
อู๋เสียวโหรวเพิ่งจะอ้าปากตอบ ท้องของเธอก็ร้องโครกครากขึ้นมาเสียก่อน