เฉินอวิ้นอยากพิสูจน์ความคิดของตัวเองอีกครั้ง จึงกลับเข้าไปในห้องพักฟื้นอย่างเงียบเชียบ
ทันทีที่เข้าใกล้หม่าเวยตง เธอก็พบว่าตัวเองควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ในหัวเริ่มคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ราวกับความคิดของเธอถูกควบคุม ร่างกายถึงกับแสดงปฏิกิริยาออกมาเอง
เฉินอวิ้นรีบฝืนใจถอยห่างจากห้องพักฟื้น
เมื่อถอยห่างออกมามากพอ เธอก็พบว่าตัวเองกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
ในวินาทีนั้น เฉินอวิ้นมั่นใจอย่างยิ่งว่า ทันทีที่เข้าใกล้หม่าเวยตง ร่างกายของเธอจะทนไม่ไหว
จากนั้นเธอก็นึกถึงเรื่องวุ่นวายในคืนนั้นระหว่างเธอกับหม่าเวยตง
ตอนนั้นร่างกายของเธอก็มีปัญหาอยู่แล้ว แถมยังให้หม่าเวยตงไปส่ง ทั้งสองคนอยู่ในรถคันเล็กแคบ ๆ ด้วยกัน
ไม่เกิดเรื่องขึ้นสิถึงจะแปลก
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินอวิ้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
จากนั้นเฉินอวิ้นมองไปทางห้องพักฟื้น ตอนนี้เธอสับสนอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าควรเข้าไปดีหรือไม่
แต่ถ้าเธอไม่เข้าไป ลูกสาวของเธอก็อยู่ข้างใน
แต่ถ้าเข้าไป เธอก็จะได้รับอิทธิพลจากหม่าเวยตง จนอาจสูญเสียความเป็นตัวเอง
เรื่องนี้ทำให้เฉินอวิ้นลังเลและลำบากใจอย่างมาก
ในที่สุดเฉินอวิ้นก็กัดฟัน แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องพักฟื้น
ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องอยู่ดูแลลูกสาวที่รัก จะปล่อยให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
เมื่อกลับเข้ามาในห้องพักฟื้น ความคิดของเธอก็เริ่มพร่าเลือนขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เฉินอวิ้นฝืนตัวเองให้มีสติ จากนั้นก็เดินไปอีกฝั่งของเตียง พยายามอยู่ห่างจากหม่าเวยตงให้มากที่สุด