ทันใดนั้น ร่างของเฉินอวิ้นที่กำลังปูผ้าปูเตียงอยู่ก็พลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อ ขาทั้งสองอ่อนยวบ
เฉินอวิ้นหันขวับไปมองหม่าเวยตงตรงประตู
ตอนนี้หม่าเวยตงก็กำลังมองเฉินอวิ้นอยู่เช่นกัน ลมหายใจของเขาหอบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
“หม่าเวยตง คุณ...คุณอยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย”
เฉินอวิ้นกัดฟันพูดกับหม่าเวยตง
เมื่อเห็นสภาพของเฉินอวิ้น หม่าเวยตงก็รู้ว่าตัวเองใจร้อนไม่ได้ จึงแอบกดความพลุ่งพล่านในร่างกายเอาไว้
จากนั้นเขาก็มองเฉินอวิ้นอย่างงุนงงแล้วถามว่า “คุณเฉิน คุณเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
เฉินอวิ้นกัดฟัน ความรู้สึกนั้นค่อย ๆ ทุเลาลงบ้าง ก่อนจะพูดกับหม่าเวยตงอีกครั้ง “แค่อย่าเข้ามาใกล้ฉันมากก็พอ”
พูดจบ เฉินอวิ้นก็รีบปูที่นอนให้เรียบร้อย
เมื่อจัดการเสร็จ เธอก็บอกหม่าเวยตงว่า “เรียบร้อยแล้ว ฉันปูผ้าปูเตียงให้คุณแล้ว คืนนี้คุณนอนที่นี่ก็แล้วกัน”
พูดจบ เฉินอวิ้นก็เตรียมหนีทันที
หม่าเวยตงมองเธอที่ราวกับกำลังหนีเอาตัวรอดแล้วถามว่า “คุณเฉิน แล้วผมจะทำยังไงถ้าไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน?”
“วันนี้ตัวเหนียวเหนอะหนะ ถ้าไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าคงอึดอัดแย่!”
เฉินอวิ้นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนกัดฟันพูดกับหม่าเวยตงว่า “เดี๋ยวคุณอาบน้ำเสร็จแล้วเอาเสื้อผ้ามาให้ฉัน ฉันจะเอาไปซักแล้วอบให้แห้งค่อยเอามาคืน”
“ระหว่างนั้นคุณอยู่ในห้อง อย่าออกมาก็พอ”