ด้วยการนำทางที่แปลกประหลาด เฉียวเคอกัดนิ้วของเธอ แล้วหยดเลือดลงในลูกปัดหยก
เลือดถูกดูดซับโดยลูกปัด แล้วหายวับไปในนิ้วชี้ที่บาดเจ็บของเฉียวเคอ
ในไม่ช้าเฉียวเคอก็รู้ว่าลูกปัดหยกนี้คืออะไร — นิพพานมุก (หยวนพานจู)
ครั้งนั้นที่เฉียวเฉียนเหวินใช้โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าทุบเธอตาย เลือดจำนวนมากไหลซึมเข้าไปในนิพพานมุก
หลังจากที่นิพพานมุกถูกปลุกขึ้นมา มันก็ยอมรับเธอเป็นนาย นี่คือโอกาสที่เธอจะได้เกิดใหม่ครั้งนี้
แต่อย่างไรก็ตาม นิพพานมุกแต่ละเม็ดจะมีนิพพานได้เพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นก็จะกลายเป็นมิติแห่งน้ำพุวิญญาณธรรมดา
ภายในมิติ นอกจากบ่อน้ำพุวิญญาณหนึ่งบ่อแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใด
ดวงตาของเฉียวเคอสว่างวับอย่างน่าอัศจรรย์ เธอตักน้ำพุวิญญาณใส่แก้วแล้วดื่มหมดในอึกเดียว
ลองสัมผัสดู เหมือนจะไม่มีอะไรรู้สึก
เฉียวเคอดื่มอีกสองแก้ว
ครั้งนี้รู้สึกได้ชัดเจนขึ้น
ท้องเสีย!
เธอกุมท้องวิ่งลงไปด้านล่าง ท้องเสียนานหนึ่งชั่วโมง กว่าจะออกมาจากห้องน้ำได้อย่างสดชื่นใบหน้าแดงระเรื่อ
จากนั้นเธอก็หยิบชุดเปลี่ยนเสื้อผ้า ตั้งใจจะไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำ
อยู่ในห้องน้ำหนึ่งชั่วโมง ตัวเธอเองก็เริ่มซึมซับกลิ่น
พอเดินถึงลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงแม่เฉียวที่อยู่ข้างหลังตะโกนโวยวายอย่างสุดชีวิต:
“อ้าาาาาาาาาาาา! เฉียวเคอ! แกกล้ารีบมานี่เดี๋ยวนี้!!! แกอุดตันโถส้วมหรือเปล่า!”
พอเปิดประตูห้องน้ำ กลิ่นเหม็นก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องนั่งเล่น
เฉียวเคอเดินไม่หยุด พูดเลียนแบบเธออย่างจงใจ: “แม่เองแหละ! ฉันไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำ!”
แม่เฉียวบีบจมูกวิ่งตามออกมา จะไปเห็นเงาเฉียวเคอที่ไหนได้ โกรธจนเสียความสง่างาม ร้องไห้ออกมาอย่างหมดท่า!
เธอสงสัยว่าเฉียวเคอไม่เพียงแต่อุจจาระอุดตันโถส้วม แต่ยังเอาอุจจาระทาผนังอีก!
ไม่เช่นนั้นทำไมถึงเหม็นขนาดนั้น?
เธอเข้าไปแค่ไม่กี่วินาทีก็แทบจะสลบไปเพราะกลิ่น!
ทนอยู่ไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ก็รีบวิ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต!
ตอนเย็น
ตอนที่เฉียวเคอกลับมา นอกจากเฉียวผู้อาวุโสที่ไปเรียนต่อต่างประเทศ คนอื่นๆ ในครอบครัวเฉียวก็ครบหน้าครบตากันแล้ว
แม่เฉียวเห็นเฉียวเคอกลับมา นึกถึงที่เธออยู่ในห้องน้ำล้างตัวทั้งบ่าย ฆ่าเชื้อทั้งบ่าย โกรธจนด่าเสียงหลง: “แกยังหน้ามาดูอีก!”
เฉียวเคอถือของเข้ามาในบ้าน มองท่าทีการประชุมสามฝ่ายของพวกเขา “ทำไมฉันจะหน้ามาดูไม่ได้ล่ะ?”
เฉียวเฉียนเหวินสีหน้าลำบากใจพูดว่า “พี่สาว ตอนที่พี่ออกไปตอนบ่าย พี่ทำให้ห้องน้ำ...อุดตันหรือเปล่า?”
“แม่เก็บกวาดทั้งบ่าย ฆ่าเชื้อจนเพิ่งจะหยุด”
[พี่สาวออกไปซื้อของหรือ? เงินที่หายไปในลิ้นชักฉัน เป็นพี่สาวเอาไปจริงๆ เหรอ?]
ได้ยินเสียงความคิดของเฉียวเฉียนเหวินอีกครั้ง สายตาเฉียวเคอลึกขึ้นเล็กน้อย
“ฉันรู้ว่าพวกเธอรีบ แต่ยังไม่ต้องรีบ ฉันขอเอาของไปเก็บในห้องก่อน”
เฉียวผู้น้องสาม เฉียวกวานจิ่ง ไม่ได้สืบทอดอาชีพหมอของพ่อ จบมัธยมปลายสายอาชีพ เลือกที่จะละทิ้งงานมั่นคงที่โรงเรียนจัดสรรให้ แล้วออกไปทำธุรกิจ
เขาใส่เสื้อสูทลำลองสีเบจปกเปิด ผ้าปักดอกไม้ข้างใน กางเกงขายาวสีกาแฟ รองเท้าหนังสีดำ ดูท่าทางร่ำรวย ไม่ใช่คนจน
เขาจ้องเฉียวเคอด้วยความรังเกียจ แล้วตวาด: “หยุด!”
“แกเอาที่ไหนมาซื้อของ? แกขโมย...ขโมยเงินในบ้านหรือเปล่า?”
สำหรับน้องสาวแท้ๆ ที่โตมาจากชนบทคนนี้ เขาไม่ชอบเลยสักนิด และไม่ยอมรับด้วย
เด็กบ้านนอกผิวคล้ำจนเกือบดำ ดูโง่เง่าแบบนี้มาเป็นน้องสาวเขา ทำให้เขาเสียหน้าอย่างมาก
น้องสาวเขาควรเป็นเหมือนเฉียนเหวิน อ่อนโยน สวยงาม สง่างาม มีความรู้ มีน้ำใจ และดีงาม
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องแต่งงานกับตระกูลซือ เขาไม่ยอมให้พ่อแม่พูดเรื่องเด็กที่ถูกสลับออกมาเด็ดขาด
เฉียวเคอถือว่าเฉียวกวานจิ่งพูดพล่าม เอาของขึ้นไปชั้นบน
เฉียวกวานจิ่งเห็นเฉียวเคอไม่แยแสคำพูดเขา สีหน้าไม่ดีขึ้น “เฉียวห้า! จับตัวมาให้ฉัน!”
เฉียวกวานอู่เป็นคนที่ห้าของตระกูลเฉียว ตั้งแต่ได้ดูหนังฮ่องกงในร้านวิดีโอ ก็เลียนแบบท่าทางของหัวหน้าแก๊งในหนัง รับลูกน้องแล้วทำตัวเป็นพี่ใหญ่
เฉียวกวานจิ่งมีเงิน ให้เงินน้องชายคนนี้อย่างเหลือเฟือ
ดังนั้นในบ้านตระกูลเฉียวนอกจากพ่อเฉียวแล้ว เฉียวกวานอู่หัวโจกก็ยังเชื่อฟังเฉียวกวานจิ่งเท่านั้น
เฉียวกวานอู่ผมยาว สวมเสื้อเชิ้ตลายดอก ใส่แว่นกันแดดห้อยที่หน้าอก กางเกงขาบาน สีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยังลุกขึ้นไปจับตัวคน
ข้อมือข้างหนึ่งของเฉียวเคอถูกเฉียวกวานอู่จับไว้ ชั่วขณะนั้นก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง
เฉียวกวานอู่ไม่มีความเมตตาเลย ตั้งใจจะลากตัวลงไปส่งให้พี่สาม
สีหน้าเฉียวเคอเย็นลงเล็กน้อย หันกลับมาเอาของในมืออีกข้างทั้งหมดฟาดลงบนตัวเฉียวห้าอย่างไม่ยั้ง!
“โง่หรือเปล่า? ได้ยินไหมว่าฉันบอกว่าจะเอาของไปเก็บชั้นบน?”
“หูไปตีแมลงวันหรือ? หรือว่าหูหนวก?”
“หรือฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ฟังแต่ภาษาสัตว์?”
เฉียวเคออาศัยจังหวะที่ขว้างของ ย้ายไม้เท้าตีหมาเตรียมไว้จากมิติออกมา
ใช้แรงทั้งหมดที่มีฟาดใส่เฉียวกวานอู่!
เฉียวกวานอู่ที่ไม่ได้ตั้งตัวถูกตีจนตกใจ โดนไปเจ็ดแปดไม้ในพริบตา!
เจ็บจนหน้าบึ้ง กัดฟันแย่งไม้เท้ากลับมา ยกขึ้นจะตีกลับ!
เฉียวเคอที่ถูกแย่งไม้เท้าไปก็ไม่หลบ ยังเอาหัวเข้าไปส่งให้อีก!
“เฉียวห้า! ถ้าแกมีอะไรก็ตีมา! ตีที่หัวกะโหลกนี้เลย!”
“ให้ลูกน้องของแกดูว่า พี่ใหญ่ของพวกเขาเวลาตีผู้หญิงน่ะเก่งกาจแค่ไหน! มีความสามารถแค่ไหน! มีฤทธิ์เดชแค่ไหน!”
สีหน้าเฉียวกวานอู่บูดบึ้ง ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโกรธ
มือกำไม้เท้าแน่น อยากจะทุบหัวเฉียวเคอให้แตก!
แต่เขาเป็นผู้ชาย เป็นถึงพี่ใหญ่ มีลูกน้องอยู่ข้างหลังมากมาย
ถ้าเขาตีผู้หญิง ลูกน้องจะไม่หัวเราะเยาะเขาหรือ?
กำลังที่เฉียวกวานอู่จะลงไม่ไหว เสียงความคิดของเฉียวเฉียนเหวินก็ดังขึ้น
[พี่สาวพูดจาไม่มีมารยาท ยังทะเลาะวิวาทอีก หยาบคายมาก เธอยังตีพี่ห้า ฉันสงสารพี่ห้ามาก...]
[พี่ยายังด่าพี่สามว่าเป็นสัตว์...พี่สามดีขนาดนี้ เธอด่าเขาได้ยังไง?]
[แงๆๆ...ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ปฏิบัติแบบนี้กับพี่สามและพี่ห้าแน่นอน พวกเขาเป็นพี่ชายที่ดีที่สุด]
สีหน้าเฉียวกวานจิ่งดำคล้ำ สายตามองเฉียวเคอยิ่งรังเกียจ
ทำไมต้องพาเด็กบ้านนอกที่น่ารังเกียจนี้กลับบ้านด้วย!
เขายอมรับแค่เฉียนเหวินเป็นน้องสาวเท่านั้น!
เด็กสารเลวคนนี้ เขาไม่ยอมรับ!
แม่เฉียวสีหน้าบึ้งตึง คนที่โตจากชนบทก็ไม่มีมารยาทจริงๆ เพิ่งจะแสร้งทำเป็นดีได้ไม่กี่วันก็แตกแล้ว!
ด่า: “แกเป็นเด็กผู้หญิงแท้ๆ ยังด่าคนอีก ยังตีคนอีก! ดูตัวเองสิเป็นอะไร?”
“แกมีมารยาทบ้างไหม? มีคุณธรรมบ้างไหม? มีความละอายบ้างไหม?”
คนในครอบครัวเฉียวทั้งบ้านมองเฉียวเคอด้วยสายตาตำหนิและไม่พอใจ
เหมือนพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ
เฉียวเคอลูกสาวแท้ๆ กลับเป็นคนนอกไปแล้ว
พ่อเฉียวไม่พูดอะไร เฉียวเคอกล้าข่มขู่เขา กล้าต่อรองกับเขา ก็สมควรได้รับการสั่งสอน ให้ลดทิฐิลงบ้าง
เฉียวเคอเดินตรงไปที่โซฟา พลิกโต๊ะน้ำชา!
กาน้ำชา ถ้วย ขนมนานาชนิดบนโต๊ะ ถูกพลิกตะครุบลงพื้น!
เสียงดังกราว!
เฉียวกวานจิ่งตกใจแล้วโกรธมาก ลุกขึ้นพรวด จะตบหน้าเฉียวเคอที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงทันที!
เขาไม่มีนิสัยไม่ตีผู้หญิง!
เฉียวเคอจับข้อมือเขาไว้ ในจังหวะที่เขาตอบโต้ไม่ทัน ฟาดหน้าเขาไม่ยั้ง!
ตบกลับอีกที!
เฉียวกวานจิ่งตาแทบถลน จะ ‘จัดการ’ เฉียวเคอให้ตาย จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บท้อง
ก้มลงมอง...
เฉียวเคอถือมีดผลไม้ในมือ จ่อที่ท้องของเขา
ถ้าเขากล้าขยับ เธอก็จะแทงเข้าไป
และเธอก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์...
“แกเชื่อไหม? ต่อให้ฉันแทงแก ถ้าแกไม่ตาย ในช่วงเวลานี้ก็ไม่มีใครเอาผิดฉันได้”
ไม่ใช่เพราะครอบครัวเฉียวห่วงเธอมากแค่ไหน
แต่เป็นเพราะช่วงสะเดาะเคราะห์ให้ตระกูลซือ เรื่องอื้อฉาวของเธอ ลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลเฉียว จะแพร่กระจายออกไปไม่ได้
เฉียวกวานจิ่งหัวเราะเย็น เขาไม่เชื่อว่าเด็กบ้านนอกอายุยี่สิบปีที่ห้าวหาญแบบนี้จะกล้าลงมือใช้มีดทำร้ายคนได้ง่ายๆ!
ครั้งนี้เขาจะสั่งสอนให้หลาบจำ!
เตือนเธอว่าอย่านำนิสัยแย่ๆ ของบ้านนอกกลับมาในเมือง!
คนเมืองไม่กินไม้ตายแบบเธอ!
เขาก็ไม่กินด้วย!
ในตอนที่เฉียวกวานจิ่งจับผมเฉียวเคอจะจัดการเธออย่างหนัก มีดในมือเฉียวเคอก็...แทงเข้าไป!
เลือดหยดลงบนมือเฉียวเคอทีละหยด
ชาติก่อนเธอถ่ายเลือดให้เฉียวกวานจิ่งมาหลายครั้ง มากพอที่จะถ่ายเลือดให้เขาทั้งตัว!
ตอนนี้เธอเก็บดอกเบี้ยบ้าง