【(◔◡◔)→】
【สาวฮอตขวัญใจทุกคน หนึ่งหญิงหลายชาย รับไม่ได้ก็เลิกอ่านตั้งแต่เนิ่น ๆ】
【ชื่อเรื่องกับคำโปรยเขียนไว้ชัดเจนแล้ว ไม่รับคำแนะนำเรื่องการเขียน ไม่ต้อนรับคนจงใจจับผิด ถ้าอ่านแล้วไม่ชอบก็อย่าอ่าน อย่ามาประชดประชันให้มาก】
ไป๋กวงอิ๋ง นางฟ้าแห่งแสง ถือกำเนิดขึ้นในยุคโบราณ เดิมทีควรเป็นนางฟ้าที่มีอิสระและทรงพลัง ทว่ากลับต้องแบกรับคำสาปแห่งแสงและเงา
เธอจำเป็นต้องมีคนปลุกจึงจะตื่นขึ้นมาได้ อีกทั้งยังจะมีนิสัยเหมือนคนที่ปลุก ต้องทำตามคำสั่งของคนคนนั้น ส่วนอิสรภาพก็อยู่ในมือผู้อื่น เธอทำได้เพียงเป็นเงา เป็นเครื่องมือที่คอยมอบพลัง และเป็นของติดตัวที่ไม่มีตัวตนเป็นของตัวเอง
ชะตาของนางฟ้าแห่งแสงขึ้นอยู่กับผู้ปลุกโดยสิ้นเชิง จะเป็นหุ่นเชิดหรือมีเจตจำนงเสรี ล้วนขึ้นอยู่กับความคิดชั่ววูบของคนที่ปลุกเธอเท่านั้น
เป็นตัวละครที่น่าเศร้าและน่าเวทนาเหลือเกิน
พื้นที่มืดมิดไร้แสงตะวัน ทั้งคับแคบและลึกลับ ความเงียบงันชวนอึดอัดแผ่ขยายราวกับคลื่นทะเล มองไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย
ท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ไป๋กวงอิ๋งค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ
เธอถูกยืมตัวไปเป็นเครื่องมือใช้พลัง ไม่ยอมรับชะตากรรมที่ต้องเป็นเครื่องมือ จึงขอความช่วยเหลือจากนางฟ้าที่ไว้ใจ แต่กลับถูกหักหลัง แล้วตกสู่ความมืดมิดและความสับสนอีกครั้ง
“นางฟ้าคนที่หกตัวจริง นางฟ้าแห่งแสง ไป๋กวงอิ๋ง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นในโลกอันเงียบสงัด หญิงสาวสวมชุดกี่เพ้าสีดำปักลายดอกโบตั๋น เกล้าผมเป็นมวย วางมือลงบนผนังร้านตุ๊กตาเย่หลัวลี่ ก่อนเผยให้เห็นกล่องที่ซ่อนอยู่ในผนัง
ซินหลิงประคองกล่องออกมา สีหน้าซับซ้อน
ข้างในนี้คือนางฟ้าแห่งแสงที่หลับใหลไปหลังจากสัญญาถูกยกเลิก
ตอนนั้นนางฟ้าแห่งแสงเชื่อใจเธอ จึงเลือกขอความช่วยเหลือจากเธอ แต่เธอกลับทรยศต่อความเชื่อใจนั้น
ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป เพราะต้องทำเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย
เธอเองก็ไม่มีทางเลือก
ซินหลิงค่อย ๆ เปิดกล่องอย่างระมัดระวัง ภาพของนางฟ้าแห่งแสงสะท้อนอยู่ในดวงตา เธอชะงักไปเล็กน้อย ลมหายใจสะดุด
นางฟ้าแห่งแสงในสภาพสีขาวบริสุทธิ์สวมเพียงชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย นอนนิ่งอยู่ในกล่อง ดวงตาสีเทาหม่นไร้ประกาย เธอยังไม่ได้ทำสัญญา ไม่ได้แปดเปื้อนสีสันของใคร แม้แต่ชีวิตก็ยังไม่ฟื้นคืน ทว่าความบริสุทธิ์สีขาวบนร่างกลับเจิดจ้าจนสะดุดตา เปล่งประกายงดงามจนชวนให้ตาพร่า
แสงสายหนึ่งส่องเข้าไปในความฝันอันเลือนราง หักเหเป็นสีสันงดงามตระการตา แสงเจิดจ้าพร่างพราว ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด
ซินหลิงได้สติกลับมา ปลายนิ้วเปล่งประกายเป็นแสงดาว ก่อนแตะเส้นผมสีดำที่ตกลงมาบนบ่าของไป๋กวงอิ๋ง แววตาฉายประกายบางอย่าง
“เฮ้! มีใครอยู่ในร้านไหม?”
เสียงที่ดังขึ้นจากร้านด้านหน้าทำให้ซินหลิงสะดุ้ง เธอขมวดคิ้ว มองไป๋กวงอิ๋งแวบหนึ่ง ก่อนปิดฝากล่องตุ๊กตาแล้วออกไปต้อนรับลูกค้า
เมื่ออยู่ในสภาพสีขาวบริสุทธิ์ ทั้งยังถูกคำสาปตุ๊กตาของโลกมนุษย์ผนึกไว้ ไป๋กวงอิ๋งจึงขยับตัวไม่ได้ แต่ตราบใดที่เป็นแสง เธอก็ใช้มันได้
ภายในห้องมีแสงสว่าง สื่อถึงความปรารถนาในอิสรภาพ
เกาไท่หมิง หนุ่มสายซ่ากะพริบตาปริบ ๆ แล้วมองเข้าไปในร้านตุ๊กตาด้วยความสงสัย ข้างในเหมือนมีใครกำลังเรียกเขาอยู่
แต่เจ้าของร้านคนนี้กลับพยายามไล่เขาไป
เกาไท่หมิงกลอกตา แสร้งทำเป็นเดินจากไป ก่อนจะย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว ฉวยจังหวะที่ซินหลิงไม่ทันสังเกต วิ่งเข้าไปในร้านตุ๊กตา แล้วก็เห็นกล่องตุ๊กตาที่วางอยู่บนโต๊ะทันที
ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่ากล่องเหมือนกำลังเปล่งแสง ทำให้ละสายตาไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เกาไท่หมิงยังมีลางสังหรณ์ประหลาดว่ากล่องกำลังเรียกหาเขา
เกาไท่หมิงไม่ลังเล รีบคว้ากล่องยัดใส่อ้อมแขน แล้วหยิบธนบัตรแดงปึกหนึ่งวางไว้บนโต๊ะ ก่อนเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อซินหลิงกลับเข้ามาในห้องด้านใน ก็เห็นโต๊ะว่างเปล่า เธอตกใจหน้าซีด
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? นางฟ้าแห่งแสงหายไปแล้ว!”
ซินหลิงนึกถึงเกาไท่หมิงที่เพิ่งมาที่ร้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “ต้องเป็นเด็กคนนั้นแน่ เขาพานางฟ้าแห่งแสงไปแล้ว”
“หรือว่านางฟ้าแห่งแสงเลือกเขาเอง? แต่ด้วยนิสัยของเด็กคนนั้น เฮ้อ...”
ซินหลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถอนหายใจไม่หยุด แต่ไม่ได้ออกไปตามหา
*
“เงินที่ทิ้งไว้ก็น่าจะพอซื้อตุ๊กตาสักตัวแล้วล่ะ”
เกาไท่หมิงรู้สึกผิดอยู่บ้างที่ทำเรื่องไม่ดี แต่พอนึกถึงเงินที่ตัวเองทิ้งไว้ ก็รีบหาเหตุผลมาเกลี้ยกล่อมตัวเอง แล้วปัดความรู้สึกผิดที่แทบไม่มีอยู่ออกไป
“ช่างเถอะ ยังไงคุณชายคนนี้ก็จ่ายเงินแล้ว”
เขา เกาไท่หมิง คุณชายใหญ่ เป็นเด็กมีปัญหาอยู่แล้วนี่นา!
แถมเขาก็จ่ายเงินแล้วด้วย!
เกาไท่หมิงคิดว่าตัวเองมีเหตุผลเต็มที่
“ป้าอ๋อง ไม่ต้องเรียกผมกินข้าวนะ!”
เมื่อกลับถึงบ้าน เกาไท่หมิงตะโกนบอก ก่อนลงกลอนประตู แล้วค่อย ๆ วางกล่องลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง
“มาดูกันดีกว่าว่าข้างในมีอะไร เจ้าของร้านคนนั้นทำตัวลึกลับชะมัด”
เมื่อเปิดกล่องแล้วสบตากับดวงตาว่างเปล่าของไป๋กวงอิ๋ง เกาไท่หมิงก็ชะงักไป
เขาลูบทรงผมสุดแนวของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ได้สติกลับมา ก่อนอุทานว่า “โห ตุ๊กตาตัวนี้...พิเศษเกินไปแล้วมั้ง”
ในฐานะคนที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานาน คำศัพท์ของเกาไท่หมิงมีจำกัด เขาจึงนึกออกแค่คำว่า “พิเศษ” มาใช้บรรยาย
เขาอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ไม่ถูก มันเหมือนดวงจันทร์ที่เห็นในคืนแรกหลังกลับประเทศ ลอยสูงอยู่บนฟ้า สว่าง กลม และเย็นเยียบจนยากจะบรรยายความตื่นตะลึงออกมาเป็นคำพูด
“แฮ่ม เมื่อกี้ที่ร้านตุ๊กตา เธอเรียกฉันใช่ไหม?”
เกาไท่หมิงถามด้วยความสงสัย แล้วค่อย ๆ จิ้มนิ้วลงบนมือของไป๋กวงอิ๋ง
วินาทีถัดมา ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น แสงสีขาวเจิดจ้าส่องลงมา สัญญาจึงก่อตัวขึ้น นางฟ้าแห่งแสงฟื้นคืนชีวิตและเวทมนตร์
“ใช่ ฉันเอง”
ไป๋กวงอิ๋งสัมผัสได้ถึงพลังนางฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง เธอลอยอยู่กลางอากาศและตอบเสียงเรียบ
เกาไท่หมิง “...”
เกาไท่หมิงตกตะลึงจนหงายหลัง ล้มก้นกระแทกพื้น
“ตุ๊กตาพูดได้ด้วยเหรอ...”
“เธอ...มีชีวิตจริง ๆ เหรอ?”
เขาแค่รู้สึกว่าตุ๊กตาตัวนี้พิเศษมาก เลยลองพูดกับเธอดู ใครจะคิดว่าตุ๊กตาจะมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ
ไป๋กวงอิ๋งเหลือบมองเกาไท่หมิง เขาก็เหมือนจะเข้าใจความหมายของเธอขึ้นมาอย่างประหลาด รีบลุกจากพื้นแล้วแบมือออก
ร่างเล็กที่เปล่งแสงจึงค่อย ๆ ลอยลงมาบนฝ่ามือของเขา ท่าทางสง่างามและสูงศักดิ์
เกาไท่หมิง “...”
มุมปากเกาไท่หมิงกระตุก เขาพลันรู้สึกว่าท่าทางของตัวเองเหมือนลูกสมุนที่คอยรับใช้ราชินี
เรื่องอ่านสีหน้าคนเนี่ยนะ
ไป๋กวงอิ๋งพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ฉันคือไป๋กวงอิ๋ง นางฟ้าแห่งแสง มาจากดินแดนนางฟ้าเย่หลัวลี่ ตอนที่ฉันหลับใหล ฉันจะเป็นสีขาว แต่พอตื่นขึ้นมา ก็จะมีสีสันเหมือนคนที่ปลุกฉัน”