เจี่ยงฉานไม่สนใจว่าเมื่อคืนใครบ้างนอนไม่หลับ และมีใครบ้างที่เฝ้าคิดถึงเธอ
ส่วนเธอนั้นหลับสบายเป็นอย่างยิ่ง
สำหรับผู้หญิงแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอนหลับให้เพียงพอและกินให้อิ่ม
เมื่อตื่นขึ้นมาเห็นว่ายังเช้าอยู่ เธอก็ลุกจากเตียงอย่างไม่รีบร้อน เคี่ยวโจ๊กหม้อหนึ่งจนได้ที่แล้วจึงเริ่มแต่งตัว
อารมณ์ดี แถมยังได้พักผ่อนเต็มที่ ใบหน้าจึงดูเปล่งปลั่งขึ้นไม่น้อย
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนสวยอยู่แล้ว
ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเหอเหวินสือคงไม่ตามจีบเธออย่างไม่ลดละ
แต่ต่อให้เป็นใบหน้าที่งดงามเพียงใด หากอยู่ในบ้านนานเข้า ก็ไม่ต่างจากไข่มุกที่ถูกฝุ่นจับ
สิ่งที่เจี่ยงฉานต้องทำ ก็คือนำไข่มุกที่ถูกทิ้งไว้จนฝุ่นจับในบ้านเม็ดนี้กลับไปวางไว้กลางแดดอีกครั้ง
การปรารถนาแย่งชิง การทรยศ และการจากลา
ยิ่งเคยครอบครองแล้วสูญเสียไป ก็ยิ่งทำให้คนเราสำนึกเสียใจจนเจ็บปวดหัวใจ
เจ็ดโมงครึ่งในตอนเช้า เจี่ยงฉานถือโจ๊กที่เหลือออกจากบ้าน
บ้านของพวกเขาอยู่ใกล้บริษัทมาก ตอนที่มาถึง พนักงานต้อนรับสาวยังไม่เข้างานด้วยซ้ำ
เธอไม่ได้โทรหาเหอเหวินสือ แต่ตรงไปยังลานจอดรถใต้ดินทันที
เธอเองก็มีกุญแจรถที่บ้าน
ของที่เหอเหวินสือซื้อให้ฉินเยี่ยนเอ๋อร์เมื่อวานยังวางอยู่บนเบาะข้างคนขับ
แต่ตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว
ในเส้นเรื่องเดิม ฉินเยี่ยนเอ๋อร์ใช้กระเป๋าแบรนด์เนมใบนั้นยั่วโมโหเมิ่งอวิ๋นอยู่ไม่น้อย
เมิ่งอวิ๋นไม่ได้สนใจกระเป๋าแบรนด์เนม แต่กลับใส่ใจอย่างยิ่งว่ากระเป๋าใบนั้นหมายถึงอะไร
เธอใส่ใจความรักที่สามีมอบให้ผู้หญิงคนอื่น
ส่วนเจี่ยงฉานกลับตรงกันข้าม
เธอไม่สนใจผู้ชาย แต่สนใจเงิน
เมื่ออยู่ต่อหน้าของมีค่า เธอไม่ได้มีความรู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไรนัก
หลังแกะห่ออย่างคล่องแคล่ว เธอก็เห็นเหอเหวินสือกับสือเฉินเดินออกจากลิฟต์ตามกันมาติด ๆ พอดี
เหอเหวินสือหน้าตาหล่อเหลา สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็เป็นรุ่นพี่ใจดีที่มีคนชื่นชอบไม่น้อย
กาลเวลาหลายปีไม่ได้ทำให้เขาดูเจ้าเนื้อหรือขาดความสดใส กลับเพิ่มความสุขุมและเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ให้มากขึ้น
ส่วนชายที่เดินตามหลังเขามานั้นกลับสะดุดตายิ่งกว่า
สือเฉินสูงกว่าเหอเหวินสืออยู่เล็กน้อย ดูออกว่าออกกำลังกายเป็นประจำ ไหล่กว้างกว่า อีกทั้งยังดูเฉียบคมกว่า
แต่ในสายตาของเจี่ยงฉาน ราวกับมีเพียงเหอเหวินสือคนเดียว เธอรีบลงจากรถอย่างดีใจ พลางโบกของในมือให้เขา
“เหวินสือ ฉันเอาอาหารเช้ามาให้ นี่เป็นของขวัญที่คุณแอบเตรียมให้ฉันหรือเปล่า ขอบคุณนะ เหวินสือ!”
เธอเห็นฝีเท้าของเหอเหวินสือชะงักงัน
และยังเห็นสีหน้าของสือเฉินแฝงความหมายบางอย่าง
แต่เธอยังคงยิ้มร่าอย่างมีความสุข มือหนึ่งถือกระเป๋า อีกมือหิ้วกระติกเก็บความร้อนเดินเข้าไปหาเขา
“แต่ของนี่คงแพงมากใช่ไหม คุณก็รู้ว่าปกติฉันไม่ค่อยสนใจของพวกนี้”
เหอเหวินสือได้สติ รีบซ่อนแววรู้สึกผิดและลนลานในดวงตา ก่อนตอบอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ผมรู้ว่าคุณไม่สนใจ แต่ผมอยากซื้อให้คุณ”
คำพูดของเขาทำให้ภรรยาหน้าแดงระเรื่อ
แก้มที่มีสีชมพูอยู่แล้วแดงก่ำราวกับดอกท้อที่ผลิบาน
เหอเหวินสือเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าข้าง ๆ ยังมีคนอื่นอยู่ จึงพยักหน้าให้สือเฉินอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษนะครับ คุณสือ ทำให้เห็นภาพน่าขันเสียแล้ว”
สือเฉินพยักหน้าเพียงเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็เดินผ่านสามีภรรยาคู่นั้นตรงไปขึ้นรถของตัวเอง
เหอเหวินสือรู้สึกเลา ๆ ว่าคุณสือดูเหมือนจะไม่พอใจ
แต่ไม่รู้ว่าไม่พอใจเรื่องอะไร
เมื่อรถของสือเฉินแล่นห่างออกไป น้ำเสียงของเหอเหวินสือก็เจือแววซักไซ้ขึ้นมา
“คุณมาที่นี่ทำไม แถมยังขึ้นรถไปแล้วด้วย หรือว่ากำลังหาอะไรอยู่?”
บางคนพอทำเรื่องผิดแล้วกลับยิ่งอารมณ์ร้าย
ราวกับมีความลับส่วนตัวที่ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง พอเห็นใครทำท่าจะล้ำเส้น ก็จะตอบโต้ด้วยความโมโหและอับอาย
เจี่ยงฉานพบเจอคนแบบนี้มามาก จึงไม่ใส่ใจคำซักถามของเขา แต่ภายนอกกลับทำหน้าไร้เดียงสา
“เป็นอะไรไปเหรอ เหวินสือ ฉัน...ฉันแค่นึกขึ้นได้ว่าลืมเอาช้อนส้อมมาให้คุณ ก็เลยคิดจะขับรถกลับบ้านไปเอา คุณไม่พอใจเหรอ?”
เหอเหวินสือนวดหว่างคิ้ว กลบความไม่พอใจในน้ำเสียงไว้ “ไม่มีอะไรหรอก แค่เซอร์ไพรส์ถูกคุณจับได้ก่อน เลยรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย กลับบ้านกันเถอะ ผมเคี่ยวโจ๊กมาทั้งคืน เหนื่อยมากแล้ว”
เขาหาข้อผิดของเธอไม่ได้
ยิ่งไม่อาจบอกได้ว่าของขวัญพวกนั้นไม่ได้ซื้อให้เธอ
ทำได้เพียงกลืนความอึดอัดลงท้อง ทั้งยังต้องดีใจที่เธอไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติอะไร
ความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งทำให้เขาเหนื่อยล้า
พอขึ้นรถ เขาก็เอนศีรษะพิงเบาะข้างคนขับ หลับตาพักโดยไม่พูดอะไรอีก
รถสองคันขับออกไปทีละคัน แล้วก็มาหยุดติดไฟแดงที่ทางแยกตามกัน
สือเฉินมองเห็นเจี่ยงฉานผ่านกระจกรถ
วันนี้อากาศเย็นลง เป็นวันที่หนาวหาได้ยากในฤดูใบไม้ร่วงของเมืองหางโจว
แต่กระจกรถฝั่งเจี่ยงฉานกลับค่อย ๆ เลื่อนลง
เธอยื่นมือออกไปคว้ากลีบดอกหอมหมื่นลี้ที่ปลิวมาตามลมได้สองสามกลีบ
สือเฉินเองก็เลื่อนกระจกรถลงโดยไม่รู้ตัว
กลีบดอกไม้ปลิวผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาก่อน
พร้อมกันนั้น กลิ่นหอมหวานชื่นใจยังลอยตามเข้ามาด้วย
*
เมื่อคืนก่อนเข้านอน ฉินเยี่ยนเอ๋อร์ยังนึกถึงของขวัญที่ไม่ได้รับอยู่เลย
แต่พอตื่นขึ้นมา กลับเห็นของเหล่านั้นในหน้าเพื่อนของเมิ่งอวิ๋น
ปกติเมิ่งอวิ๋นแทบไม่อัปเดตหน้าเพื่อน นาน ๆ ทีจะโพสต์ ก็มีแต่เรื่องทำอาหารเรียบง่ายในชีวิตประจำวัน
แต่เช้าวันนี้เธอกลับโพสต์อวดความรัก
【ของขวัญที่สามีแอบเตรียมให้ ฉันชอบมาก】
พอขยายรูปจนเห็นชัดว่ากระเป๋าใบนั้นกับชุดผลิตภัณฑ์บำรุงผิวระดับหรูในภาพคือของขวัญที่เดิมทีควรเป็นของเธอ สมองที่ยังตื่นไม่เต็มตาของฉินเยี่ยนเอ๋อร์ก็พลันระเบิดราวกับถูกระเบิดเข้าใส่
เมื่อเปิดหน้าต่างสนทนากับเมิ่งอวิ๋น เธอก็แทบอยากด่าอีกฝ่ายว่าเป็นโจร! หัวขโมย! โจรปล้น!
เหอเหวินสือเป็นคนที่ฉินเยี่ยนเอ๋อร์รู้จักและชอบก่อน
แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นสามีของเมิ่งอวิ๋น
ตอนนี้ของขวัญพวกนั้นก็ซื้อให้ฉินเยี่ยนเอ๋อร์แท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นเซอร์ไพรส์ที่แอบเตรียมให้เมิ่งอวิ๋น
น้ำตาหยดลงบนหน้าจออย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนฉินเยี่ยนเอ๋อร์จะเช็ดมันออกอย่างลนลาน
แต่คำด่าที่อยากส่งออกไปกลับพิมพ์ไม่ลงสักที
คิดอยู่ในใจเป็นเรื่องหนึ่ง
แต่เธอไม่ได้เสียสติจริง ๆ และรู้ดีว่าฐานะของตัวเองในตอนนี้ไม่มีสิทธิ์หรือเหตุผลใด ๆ ไปซักถามเมิ่งอวิ๋น
พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย
ส่วนเธอเป็นเพียงมือที่สามเท่านั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินเยี่ยนเอ๋อร์ก็ยิ่งเจ็บปวดใจ
เธอไม่มีสถานะอะไร เธอมีเพียงเหอเหวินสือ
เหอเหวินสือที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานถูกเสียงโทรศัพท์โทรเข้าติด ๆ กันปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างจำใจ
เขาขยี้ผมอย่างหงุดหงิด พอเห็นชื่อฉินเยี่ยนเอ๋อร์กะพริบบนหน้าจอ ก็ยิ่งรู้สึกรำคาญใจ
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของภรรยาราวกับดังอยู่ตรงหน้าประตู
เหอเหวินสือรับสาย ได้แต่ตอบส่ง ๆ ไป
ฉินเยี่ยนเอ๋อร์ที่ไม่ได้คำตอบน่าพอใจร้องไห้จนตาบวม
ส่วนเหอเหวินสือที่ถูกรบกวนการนอนก็มีขอบตาคล้ำ
เจี่ยงฉานทาครีมบำรุงผิวราคาแพงบนใบหน้า พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
โทรศัพท์ดังขึ้น ฉินเยี่ยนเอ๋อร์อดใจไม่ไหว นัดเธอไปดื่มชายามบ่าย
ตามเส้นเรื่องเดิม ชายามบ่ายครั้งนี้ควรเกิดขึ้นอีกครึ่งเดือนให้หลัง
การพบกันครั้งนั้นเองที่ฉินเยี่ยนเอ๋อร์เริ่มจงใจทำให้เมิ่งอวิ๋นสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเหอเหวินสือ
และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของความทุกข์ทรมานของเมิ่งอวิ๋น
เจี่ยงฉานเช็ดมือจนสะอาด ก่อนตอบข้อความของอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า
ถ้าอยากนัดเธอ ก็รอให้เธอว่างก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ในโลกเดิมของเจี่ยงฉาน คนที่มีฐานะอย่างฉินเยี่ยนเอ๋อร์ไม่มีสิทธิ์มาคารวะเธอด้วยการยกน้ำชาให้ด้วยซ้ำ