"ท่านแม่... คนเลวมาแล้ว!"
เมื่อเห็นหลิวเจิ้นไห่พุ่งตรงมาที่ตน เยี่ยนหลิงเอ๋อก็พลันนึกถึงประสบการณ์เลวร้ายมากมาย
นางจำได้ราง ๆ ว่าเมื่อก่อน ไม่รู้ว่านานเท่าใดแล้ว เพราะพี่สาวร่วมตระกูลตีกับหลิวเซี่ยวถิง ชายชราผู้นี้เกือบตีพี่สาวตาย
ถ้าท่านปู่รองไม่มาถึงทันเวลา พี่สาวคงสิ้นใจไปแล้ว
แม้นางจะโง่เขลา แต่ภาพน่าสะพรึงกลัวนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจไม่จางหาย
เมื่อเห็นหลิวเจิ้นไห่พุ่งเข้าหา เยี่ยนหลิงเอ๋อรู้สึกราวกับตนกลายเป็นพี่สาวคนนั้น ทว่าไม่มีท่านปู่รองอยู่ด้วย ไม่มีใครช่วยนางได้!
ความหวาดกลัวท่วมท้นจิตใจ สัญชาตญาณกายทำให้เยี่ยนหลิงเอ๋อชกหมัดออกไป พยายามขัดขวางหลิวเจิ้นไห่
ทว่าเพียงหมัดสัญชาตญาณนี้ ปราศจากเคล็ดวิชาหรือชั้นเชิงใด ๆ แต่ในจังหวะที่หมัดพุ่งออก เยี่ยนหลิงเอ๋อทั้งร่างเปล่งประกายแดงเรื่อ
ไอร้อนอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่าน พลังโลหิตพุ่งทะลักดุจคลื่นซัด
เด็กสาวบอบบาง ในยามนี้กลับราวกับแปรเปลี่ยนเป็นตะวันโลหิต สะท้อนคำว่าพลังโลหิตให้เห็นเป็นรูปธรรม
หมัดนางผ่านที่ใด ลมยังแตกระเบิดกึกก้อง
เบื้องเท้านาง พื้นดินเริ่มยุบตัว ราวกับแม้ผืนปฐพียังไม่อาจทานรับพลังในตัวนางได้
หลิวเจิ้นไห่เพิ่งทะยานมาถึง หวังผลักสวีจือเหยาออกไป แล้วจับเยี่ยนหลิงเอ๋อไว้เป็นตัวประกัน
แต่กลับเผชิญกับพลังมหันตภัยนี้เข้า สีหน้าเขาเปลี่ยนไปฉับพลัน พลังโลหิตสะพรึงกึกก้อง เล่นเอาหลิวเจิ้นไห่รู้สึกราวกับตนกำลังเผชิญหน้ากับอสูรดึกดำบรรพ์
"เป็นไปได้อย่างไร..."
เพียงชั่วพริบตา หลิวเจิ้นไห่รู้สึกราวกับสมองหยุดทำงาน
สัญชาตญาณอยากถอยหนี แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว