"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว……"
ในป่าทึบยามดึกดื่น เฉินไป่เทาเร่งพลังทั้งหมดที่มี พลังปราณทั่วร่างระเบิดออก ก้าวเดียวก็ไปได้หลายสิบจื่อ ทิ้งภาพเงาซ้ำซ้อนไว้เบื้องหลัง
ทว่าด้านหลังแผ่นดินสั่นสะเทือน ภูเขาถล่ม ก้อนหินปลิวว่อน ราวกับอสูรร้ายในร่างมนุษย์ เยี่ยนหลิงเอ๋อไล่ตามมาติดๆ อย่างไรก็สลัดไม่หลุด
หันกลับไปมอง เฉินไป่เทาแทบเบิกตาแตก
เห็นเพียงป่าทึบนับไม่ถ้วนพังทลาย ทุกที่ที่เยี่ยนหลิงเอ๋อผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าไผ่หินล้วนประสบเคราะห์ เรียกได้ว่าเป็นผู้ทำลายธรรมชาติ
"บัดซบเอ๊ย เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?"
"เด็กโง่ตระกูลเยี่ยนนี่ทำไมถึงเป็นผู้ฝึกกายา แล้วยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้? ตระกูลเยี่ยนปิดซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่?"
"ไม่ได้ ข้าต้องเอาชีวิตรอดหนีออกไป แล้วแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านพ่อทราบ!"
เฉินไป่เทาขวัญหนีดีฝ่อ รู้สึกราวกับตนเองจะบ้าตาย หนีเอาตัวรอดแบบไม่คิดชีวิต
"ท่านปู่ของเฉินซือซือหยุดก่อน หลิงเอ๋อจะไม่ตีท่านให้ตายหรอก!"
"หลิงเอ๋อมีขนมจะแบ่งให้ ท่านอยากได้หรือไม่?"
ทันใดนั้น เสียงของเยี่ยนหลิงเอ๋อก็ดังมาจากด้านหลัง เฉินไป่เทาแทบกระอักเลือดเก่าออกมา
เด็กโง่นี่ก็หัดหลอกล่อคนเป็นแล้ว ยังจะไร้เดียงสากว่านี้อีกได้หรือไม่?
ในชั่วขณะนั้น เฉินไป่เทารู้สึกราวกับถูกหยามเกียรติ
ที่สำคัญคือเขายังไม่กล้าหยุด ได้แต่วิ่งหนีอย่างไม่ยินยอม
"เอ๊ะ ทำไมเขาถึงไม่หยุดนะ?"
"ยามใดที่ท่านแม่พูดเช่นนี้ ข้ากลับไปก็จะถูกตีทุกครั้งมิใช่หรือ!"
เยี่ยนหลิงเอ๋อที่อยู่ด้านหลังเห็นเขายิ่งวิ่งเร็วขึ้นก็รู้สึกไม่พอใจทันที ทั้งสับสนและเร่งความเร็วไล่ตาม
"หลิงเอ๋อ……"
ด้านหลัง สวีจือเหยาไม่อาจตามทันความเร็วของทั้งสองคนได้เลย
เพียงชั่วพริบตา ในสายตาก็ไร้เงาของเยี่ยนหลิงเอ๋อและเฉินไป่เทาเสียแล้ว
แม้แต่นางจะตะโกนเรียกเสียงดัง ก็ไม่มีผู้ใดตอบรับ
โชคดีที่ทุกแห่งที่เยี่ยนหลิงเอ๋อผ่านไป สร้างความเสียหายไว้มหาศาล นางจึงสามารถตามร่องรอยการทำลายล้างนั้นไปได้
กาลเวลาผ่านไป ไม่รู้ตัวก็เข้าสู่ยามดึก สวีจือเหยาหอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบ
นางใช้กำลังทั้งหมดไล่ตาม พบว่าวิ่งมาแล้วไม่ต่ำกว่าสองถึงสามร้อยลี้ ทว่าเยี่ยนหลิงเอ๋อและเฉินไป่เทาก็วิ่งหายไปที่ใดสักแห่งนานแล้ว