“อึก...”
เมื่อมองดูหญิงสาวที่ร่าเริงไร้เดียงสา ผิวขาวนวลเนียน รอยยิ้มหวานละมุนเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจ ซาอีป้ายก็ใจเต้นแรงอย่างประหลาด กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
“พอแล้วๆ ลุกขึ้นเถอะ นี่คือยาวิเศษและยาช่วยชีวิตที่ท่านพ่อข้าให้ไว้ เจ้ารีบกินรักษาแผลเสีย!”
“ต่อจากนี้ไป เจ้าก็ติดตามป้าสาวหลิงเอ๋อร์ ข้าจะพาเจ้าออกท่องทะเลมารคลั่ง เจ้าว่าอย่างไร?”
ทันใดนั้น ภายใต้สายตาของซาอีป้าย เยี่ยนหลิงเอ๋อก็นำสมุนไพร ผลวิญญาณ และโอสถออกมา เทใส่ให้เขาจนเต็มมือ
ซาอีป้ายเบิกตากว้าง สูดหายใจเย็นจัดจนอดไม่ได้ หัวใจอันเหือดแห้งละลายลงในชั่วขณะนี้อย่างสมบูรณ์
น้ำตาสองสายไหลรินจากหางตาโดยไม่รู้ตัว เขาก้มหน้าลง ค่อยๆ กินสมุนไพรและโอสถเหล่านั้นลงไปทีละน้อย
กาลเวลาผ่านไปอย่างเนิบนาบ หนึ่งวันให้หลัง อาการบาดเจ็บของเขาก็ฟื้นฟูในที่สุด
เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหญิงสาวนั่งอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่ไม่ไกล กำลังหลับตาทำสมาธิภาวนาอยู่
ท้องฟ้าเหนือทะเลมารคลั่งไม่เคยปรากฏตะวันจันทร์
เบื้องบนดารดาษด้วยไอชั่วร้าย ปราณสังหาร ไอพิโรธ และไอเคียดแค้นที่ปกคลุมตลอดกาล ตะวันจันทร์ไม่อาจทะลุทะลวงม่านผนึกนี้ได้
สิ่งทีเรียกว่ากลางวันกลางคืนนั้น อาศัยเพียงแสงสว่างเท่านั้น
แม้กลางวันที่นี่จะไม่มีตะวัน แต่ก็สว่างกว่าเมื่อเทียบกับกลางคืน พอๆ กับโลกภายนอกที่ถูกแสงจันทร์สาดส่อง
ส่วนยามค่ำคืน ก็มืดมิดสนิทจนยื่นมือไปก็ไม่เห็นห้านิ้ว
เพราะขาดแสงสังเคราะห์มาตลอดปี ในทะเลมารคลั่งจึงแทบไม่พบเห็นพืชพันธุ์ แม้จะมี ก็เป็นสิ่งที่สำนักต่างๆ เพาะเลี้ยงขึ้น
อย่างในยามนี้ ณ บริเวณที่ซาอีป้ายและเยี่ยนหลิงเอ๋ออยู่ นอกจากทะเลสาบตรงหน้าแล้ว โดยรอบไม่มีแม้แต่เศษหญ้าสักต้น เปล่าเปลี่ยวดั่งทะเลทราย
ไกลออกไปมีต้นไม้อยู่สองสามต้น ไม่รู้ว่าใครเพาะเอาไว้ แต่ก็เหลือเพียงซากไม้แห้งตายแล้ว
เกิดในสถานที่เช่นนี้ จิตใจคนค่อยๆ ถลำลึก มืดดำ ในแววตาไม่เคยมีทิวทัศน์ใดๆ ให้กล่าวถึง
ผู้คนในทะเลมารคลั่งไม่เคยเข้าใจสิ่งทีเรียกว่าการชื่นชม
แต่ในยามนี้ เมื่อมองดูเด็กสาวผู้สงบเงียบ ซาอีป้ายกลับตกอยู่ในภวังค์ ราวกับกำลังพินิจมองทัศนียภาพที่งดงามที่สุดในโลกหล้านี้
“นี่... เจ้ายังมองไม่พออีกหรือ?”