"ตาย……พี่น้องตระกูลเยี่ยนมากมายถึงเพียงนี้ตายหมดแล้ว!"
"นี่คือหายนะครั้งใหญ่จริงแท้!"
"แค่ก ๆ ๆ……"
เยี่ยนป้าเทียนจ้องเขม็งไปยังหลุมศพเหล่านั้น ระหว่างพูด เขาไออย่างรุนแรง
"พรวด……"
ตามมาติด ๆ โลหิตสดคำโตพุ่งพรวด ร่างกายแทบจะทรุดฮวบลงไป
"ท่านพ่อ……"
"ท่านปู่……"
ด้านข้าง เยี่ยนเฟิง เยี่ยนเหลย รวมถึงลูกหลานรุ่นฉางอย่างเยี่ยนฉางหลิงต่างพากันกรูเข้ามาประคองท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนไว้
"ท่านบรรพชน……"
ไม่ไกลออกไป พวกรุ่นเยาว์ที่เบียดเสียดอยู่หน้าถ้ำก็เปลี่ยนสีหน้า รีบวิ่งมาทางนี้
"ท่านบรรพชน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?"
"พวกมันทำร้ายท่านจนเจ็บงั้นหรือ?"
เยี่ยนหลิงเอ๋อเร็วที่สุด พุ่งชนทะลวงมาเป็นคนแรก คว้ามือท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
ถึงแม้จะรับปากท่านพ่อไว้ว่าจะต้องไปดึงเคราท่านบรรพชนให้ได้ แต่นางรู้ดีกว่าใคร ท่านบรรพชนรักนางมากที่สุด
เห็นท่านบรรพชนอาเจียนเป็นเลือด นางปวดใจยิ่งกว่าใคร
"เร็ว……รีบพาข้าไปพบฉางเซิง!"
หนังตาของท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนกระตุก หายใจหอบถี่ สายตาพุ่งมองไปทางถ้ำที่เยี่ยนฉางเซิงอยู่ทันที
"เจ้าค่ะ……ท่านบรรพชนอย่าร้อนใจ หลิงเอ๋อจะพาท่านไปพบท่านพ่อเดี๋ยวนี้!"
เยี่ยนหลิงเอ๋อเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ไม่กล้าดื้อรั้น รีบประคองท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนเดินไปยังถ้ำ
เพียงแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พอเดินได้สองก้าว ท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนก็รู้สึกเจ็บแปลบที่คาง
ทว่ายามนี้เขาจะยังไปสนใจสิ่งนี้ได้อย่างไร?
"พวกเจ้าอย่าตามมา ข้าจะพูดคุยเป็นการลับกับฉางเซิง!"
คิดถึงบางอย่าง ท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนรีบหันกลับไปเตือนคนอื่น ๆ
ทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่หยุดฝีเท้า ปล่อยให้เยี่ยนหลิงเอ๋อประคองท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนเข้าไปในถ้ำ
"ให้ตายเถอะ……ท่านปู่ ข้าเพียงให้นางดึงเคราท่านไปสองสามเส้น ไม่ถึงกับทำให้ท่านโมโหจนกระอักเลือดเลยกระมัง?"
เวลานี้ เยี่ยนฉางเซิงกำลังนั่งอยู่ในถ้ำ เตรียมวางมาดเป็นเจ้าคนนายคน
ทันใดนั้นก็เห็นเยี่ยนหลิงเอ๋อพาท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนที่เต็มปากไปด้วยเลือดเข้ามา เขาก็เปลี่ยนสีหน้าทันที จะเข้าไปประคองท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนให้นั่งลง
"ฉางเซิง……ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว!"