"ฟ่อ... เบาหน่อย เบาหน่อย..."
"โอ๊ย... เจ็บข้าจนจะตาย..."
"เด็กเวรนี่ ลงไม้ลงมือไม่รู้จักหนักเบา คิดจะตีคนให้ตายเลยหรือ!"
...
เวลานี้ เก้ายอดแห่งหลิงเฟิง นอกจากเขาหลิงซีแล้ว ศิษย์จากอีกแปดยอดต่างกำลังมุ่งหน้ากลับสู่สำนักของตน
ทำอย่างไรได้ ในนครป่าวิหคนั้นอยู่ไม่ได้จริง ๆ ต้องรีบเก็บข้าวของกลับบ้านเกิดสักสองวัน
เขาชิงหลานเป็นที่มั่นหลักของตระกูลเจิ้ง บัดนี้ผู้คนจำนวนมากต่างมารวมตัวรักษาตัวกันที่นี่
พวกเขาล้วนเป็นคนในตระกูลเจิ้ง แต่ก็ไม่ใช่ใครจะมีสิทธิ์ขึ้นเขาได้ เมื่ออายุถึงระดับหนึ่งและพลังฝึกปรือไม่อาจก้าวหน้าอีก มักจะถูกขับไล่ไปในที่สุด
ทรัพยากรบนเขาต้องสงวนไว้ให้คนหนุ่มสาวที่มีแวว หรือมีกำลังพอ ชาวตระกูลที่เหลือไม่ว่าจะหาทางไปอยู่ข้างนอก หรือลงเขาไปทำกิจให้ตระกูล
ตอนนี้คนจำนวนนับหมื่นหลั่งไหลกลับมา เขาชิงหลานแม้จะจัดที่พักให้ได้ แต่ก็ต้องอลหม่านอลเวง ดังนั้นหลายคนจึงถูกห้ามไม่ให้ขึ้นมาเด็ดขาด
"เร็วเข้า ดูนั่น!"
"แย่แล้ว เด็กเวรนั่นมันบุกมาถึงเขาชิงหลานได้อย่างไร?"
ทันใดนั้น มีผู้พบเห็นบางสิ่ง
หลายคนเงยหน้ามอง เห็นเพียงแสงกระบี่แหวกนภาดับเรืองอร่ามมา บนกระบี่บินได้นั้นมีเด็กเหลือขอผู้หนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพิกล จ้องมองพวกเขาอยู่
"ทุกท่านอยู่กันพร้อมหน้า ถึงกับวิ่งลงมาคอยข้าที่เชิงเขา ช่างมีน้ำใจจริงนะ!"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวยิงฟันยิ้ม ระหว่างพูดก็พุ่งทะยานเข้าฝูงชน
"ทุกคนฟังให้ดี ผู้อาวุโสชิงซื่อมีคำสั่ง ผู้ใดอายุเกินสิบแปดไสหัวไป ส่วนผู้ที่อายุต่ำกว่าสิบแปดจงออกมาสู้!"
ยังคงเป็นคำขวัญที่คุ้นเคย พร้อมกับเสียงโหยหวนด้วยความตื่นตระหนกนับไม่ถ้วน
นับหมื่นคนงุนงงไปตามกัน
เจ้าหมอนี่มันกินดีหมีเสือดาวที่ไหน ถึงได้บุกมาถึงเขาตระกูลของผู้อาวุโสชิงซื่อ ทั้งยังอ้างชื่อผู้อาวุโสชิงซื่อมาจัดการคนของเขาโดยเฉพาะ
มันจะหาเรื่องกับสายเลือดชิงซื่อไม่เลิกใช่ไหมเนี่ย?
"รีบหนี... ขึ้นเขา..."
ชั่วพริบตาที่ตั้งสติ ทุกคนไม่สนใจสิ่งใดแล้ว กลับหลังหันแล้ววิ่งขึ้นเขา
พวกเขารู้ดีว่า ถึงเยี่ยนฉุนเซี่ยวจะเหิมเกริมเพียงไหน ก็ไม่กล้าขึ้นไปอาละวาดบนเขาแน่ ในยามนี้ เส้นทางถอยเพียงทางเดียวคือการขึ้นเขา