“สวรรค์ลงทัณฑ์ยังหลีกเลี่ยงได้ กรรมของตัวเองไม่อาจรอด!”
มองดูกลุ่มวัยรุ่นที่อยู่ไกลๆ รังแกหลินเชี่ยน เยี่ยนฉางเซิงส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
ตลอดเวลานั้น เขาไม่เคยคิดจะเข้าไปยุ่ง แม้แต่ฉินหลงเขายังปราบได้ หลินเชี่ยนกระจอกงอกง่อยไม่มีทางดึงดูดความสนใจของเขา
แต่ประการหนึ่งที่พอคาดเดาได้ หลังจากทรยศเขาจูโหยว ปัญหาของหลินเชี่ยนเพิ่งเริ่มต้นขึ้น
กลับถึงเขาหลิงซี เยี่ยนฉางเซิงนำคนตระกูลเยี่ยนทั้งหมดออกจากสุสาน ฝึกฝนตามปกติทันที
……
“ท่านพ่อ... สมุนไพรวิญญาณพวกนี้ล้ำลึกจริงเจ้าค่ะ ยังเป็นต้นอ่อนอยู่แท้ๆ กลับแสดงอิทธิฤทธิ์น่าอัศจรรย์ออกมา!”
พริบตาเดียวครึ่งเดือนผ่านไป ณ ด้านหลังของเขาหลิงซี แปลงยาสมุนไพรที่เยี่ยนฉางเซิงเปิดขึ้นไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป กลับปลูกพืชรากวิญญาณต่างๆ ไว้เต็ม
เยี่ยนหลิงเอ๋อมองมาแต่ไกล ตะลึงงันไปทั้งร่าง
เห็นบนสมุนไพรวิญญาณเหล่านั้นมีแสงแห่งความเป็นสิริมงคล กลิ่นหอมกรุ่นฟุ้งกระจาย บ้างส่องประกายสามสี บ้างแผ่หมอกม่วงคลุ้ง บ้างดั่งหลอมจากแก้วผลึก เปล่งประกายเจิดจรัส
ทั่วทั้งแปลงยาสมุนไพร พืชพันธุ์ล้วนหาได้ยากและมีเอกลักษณ์
“เด็กคนนี้ไม่ยอมฝึกดีๆ วิ่งเล่นอะไรอยู่?”
เยี่ยนฉางเซิงกำลังรดน้ำของเหลววิญญาณให้พืชรากวิญญาณพวกนี้ เอ่ยตอบโดยไม่หันกลับมา
“ท่านพ่อ... ทั้งวันเอาแต่ฝึกฝน น่าเบื่อจะตายไป!”
“พี่จือฮว่า เสี่ยวหมิง และหานอวิ๋นเอ๋อร์ พวกเขาไปเที่ยวกันตั้งแต่วันก่อนแล้ว เหลือหลิงเอ๋อร์คนเดียวที่ยังน่าเบื่อฝึกฝน แม้แต่คนพูดด้วยก็ไม่มี!”
“ท่านพ่อ... หลิงเอ๋อร์ขอหยุดพักสักสองวันได้ไหมเจ้าคะ?”
เยี่ยนหลิงเอ๋อเดินเข้ามาอย่างน่าสงสาร ดวงตาคู่โตจ้องเยี่ยนฉางเซิงเขม็ง
“เด็กโง่ การฝึกตนนั้นแสนน่าเบื่อหน่าย!”
“หากคนๆ หนึ่งแม้จิตใจอดทนต่อความน่าเบื่อยังไม่มี แล้วอนาคตจะเป็นใหญ่เป็นโตได้อย่างไร?”
“เจ้าดูฉุนเซี่ยวสิ ปิดด่านกว่าครึ่งเดือน ไม่เคยออกจากแผ่นดินบรรพชนแม้แต่ก้าวเดียว เหตุใดเขาไม่เห็นบ่นว่าเบื่อ?”
เยี่ยนฉางเซิงหันกลับมา เห็นว่าครึ่งเดือนนี้ ระดับของเยี่ยนหลิงเอ๋อก้าวหน้าอีกครั้ง บัดนี้คือขั้นวิญญาณร่าง ระดับห้า