"ท่านพ่อเก่งกาจ... ฆ่าพวกมันให้หมด!"
"เหล่ามารร้ายบุกถึงถิ่นคนอื่น เหตุใดไม่ให้คนอื่นตอบโต้!"
"ท่านพ่อสู้ ๆ..."
ศึกใหญ่ปะทุขึ้นนอกร่ายอาคม ภายในร่ายอาคมศิษย์สำนักจื่อหลิงทุกคนหน้าซีดเผือด หนังศีรษะชาไปหมด แม้แต่เจิ้งชิงซื่อและผู้อาวุโสทั้งหลายยังแทบคลั่ง
มีเพียงเยี่ยนหลิงเอ๋อที่เห็นท่านพ่อมีแสงกระบี่ล้อมรอบกาย ผ่านไปที่ใดก็สังหารอสูรที่ขวางหน้า ผ่านไปที่ใดก็ประหารมารที่กล้าต่อต้าน นางตื่นเต้นจนหน้าแดงระเรื่อ
แทบอยากพุ่งเข้าไปช่วยเชียร์!
"คุณหนูท่านป้า ได้โปรดหุบปากเถิด อย่ายุแยงให้ไฟลุก!"
"ท่านพ่อเจ้าสร้างเรื่องใหญ่รู้หรือไม่?"
เจิ้งชิงซื่อเห็นว่าหยุดศึกข้างนอกไม่ได้แล้ว จึงหันมาเผชิญหน้ากับเยี่ยนหลิงเอ๋อ หน้าดำคร่ำเคร่ง
"เจ้าพูดเหลวไหล!"
"เด็ก ๆ ต่างหากที่สร้างเรื่อง ท่านพ่อข้าล้วนเป็นผู้ใหญ่แล้ว เหตุใดจะสร้างเรื่องได้?"
"ท่านพ่อสู้ ๆ..."
เยี่ยนหลิงเอ๋อปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ไม่สนใจว่าเยี่ยนฉางเซิงจะได้ยินเสียงนางหรือไม่ ก็ยืนอยู่ตรงนั้นโบกไม้โบกมือเชียร์อย่างสนุกสนาน!
ภายใต้สายตาตื่นเต้นของนาง มองเห็นเยี่ยนฉางเซิงนอกร่ายอาคมไม่มีกระบี่ในมือ แต่ผ่านไปแห่งหนใด กระแสกระบี่สะท้านฟ้า แสงกระบี่พาดผ่าน
กระแสกระบี่ของเขาปกคลุมรัศมีหลายร้อยลี้ เรียกได้ว่าเป็นแดนสมบูรณ์
ในแดนนี้ เขาเพียงยกมือก็ประสานให้เกิดกระบี่นับพันนับหมื่น มีพลังประดุจแม่น้ำไหลบ่า ต่อสู้เดี่ยวกับสิบสองราชันจื่อฝู่ ซึ่งรวมถึงหนึ่งราชันขั้นจื่อฝู่สมบูรณ์สูงสุดและสามราชันขั้นจื่อฝู่ขั้นแปด
พลังรบเช่นนี้ อย่าว่าแต่เยี่ยนหลิงเอ๋อที่มองจนหน้าแดงระเรื่อเลย แม้แต่เจิ้งชิงซื่อและคนอื่น ๆ ยังมองจนเลือดเดือดพล่าน
แต่เมื่อได้สติ พวกเขากลับนำสารถ่ายทอดเสียงออกมาคนละแผ่น
"ท่านเจ้าสำนัก... เรื่องใหญ่แล้ว เปิดศึกกันแล้ว!"
"ฉู่หลิงเฟิง... เจ้าอย่าอยู่แค่ยอดเขาอมรม่วงอีกเลย ยอดอสูรคุมไม่อยู่ ท่านเซียนฉางเซิงคลั่งไปแล้ว หยุดไม่ได้นะ!"
"ทุกยอดเขาโปรดทราบ สถานการณ์เกินควบคุม จงเตรียมศึกโดยเร็ว!"
"..."
เหล่าผู้อาวุโสเร่งร้อนจนกระโดดทุบเท้า ในสารถ่ายทอดเสียงเกือบร้องไห้ออกมา