"หวงสือเต้า…"
ดวงตาป่าวิหคหดเกร็ง จ้องเขม็งไปที่หวงสือเต้า แววตาฆาตฟันวาบผ่าน
ทุกครั้งที่ถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิตเปิด ผู้เฒ่าพิทักษ์เส้นทางที่แต่ละฝ่ายส่งมา ล้วนมีกำลังพอๆ กัน แทบทั้งหมดอยู่ขั้นจื่อฝู่ระดับต้น
มีเพียงสำนักไท่เสวียน ในฐานะวิถีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นไท่เสวียน ที่มักอ้างว่าธำรงกฎเกณฑ์ ไม่ว่าทำสิ่งใด ล้วนส่งคนที่แข็งแกร่งกว่า
หวงสือเต้าคือผู้เฒ่าพิทักษ์เส้นทางที่สำนักไท่เสวียนส่งมาครั้งนี้ ผู้บำเพ็ญขั้นจื่อฝู่ระดับกลาง นับเป็นหนึ่งในผู้เฒ่าพิทักษ์เส้นทางของทุกสำนัก
ป่าวิหคไม่คาดว่า เรื่องนี้เขาก็มีส่วนด้วย
หากวันนี้ผู้พ่ายแพ้คือตน เขาไม่มีทางปรากฏกาย แต่ตอนนี้ฉินซือพ่าย เขากลับกระโดดออกมาโดยไม่ลังเล เห็นชัดว่าไม่คิดให้ตนสุขสบาย
แต่จะทำอะไรได้อีกเล่า จะสังหารหวงสือเต้าไปด้วยหรือ
"ฮ่าๆๆ… ท่านผู้อาวุโสป่าวิหค ข้าคิดว่าคงไม่มีชุดโลหิตเกิดชุดที่สองกระมัง"
"ท่านเป็นเพียงขั้นจื่อฝู่สองชั้นฟ้า ต่อให้พลังปราณพุ่งร้อยเท่า ก็อย่างมากได้แค่สูสีกับข้าเท่านั้น!"
"ในตอนนี้ข้าอาจฆ่าท่านไม่ได้ และรั้งท่านไว้ไม่ได้ แต่ท่านก็อย่าคิดว่าจะปิดปากข้าได้เด็ดขาด!"
"หากข่าวที่ว่าเด็กคนนั้นออกจากถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิตก่อนกำหนดแพร่งพรายไป ท่านย่อมรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!"
"เราต่างเป็นคนของแคว้นไท่เสวียน ไม่จำเป็นต้องแตกหักกันเพราะคนนอก!"
"เช่นนี้ ข้ายินดีสาบานต่อเต๋าสวรรค์ ขอเพียงท่านปล่อยผู้อาวุโสฉินซือ เรื่องนี้จะจำกัดแค่คนไม่กี่คนที่รู้!"
"หากหลุดจากปากข้าไป ข้ายอมรับทัณฑ์จากเต๋าสวรรค์ กายดับเต๋าสลาย ดับสูญทั้งกายและวิญญาณ ท่านเห็นเช่นไร"
เสียงหัวเราะเบา หวงสือเต้ามองป่าวิหคอย่างสงบ แสดงความจริงใจก่อน
"อ้อ…จริงสิ!"
"ตอนนี้ท่านจะฆ่าผู้อาวุโสฉินซือ ข้าก็ห้ามท่านไม่อยู่ แต่ข้าจะฆ่าเด็กคนนั้น ท่านห้ามได้หรือไม่"
หยุดไปครู่ หวงสือเต้าหันไปมองทางเยี่ยนฉุนเซี่ยว
ตอนนี้เยี่ยนฉุนเซี่ยวอยู่ไกลกว่าร้อยลี้ เมื่อการต่อสู้สงบ สิ่งผิดปกติหายสิ้น เขาไม่เห็นแม้สภาพการณ์
เส้นขอบฟ้าบดบังสายตาเขาจนหมด
แต่ชั่วขณะที่หวงสือเต้ามองมา เขากลับรู้สึกฟ้าดินรัดแน่น คล้ายมีแรงไร้รูปปกคลุมร่าง